در دیوان عالی کشور، رسیدگی به پروندههای فرجامخواهی و اعاده دادرسی به این صورت است:
۱. فرجامخواهی:
دیوان ابتدا شکلیات پرونده را بررسی میکند؛ از جمله صلاحیت، رعایت تشریفات قانونی و رعایت قواعد آیین دادرسی.
سپس وارد بررسی ماهوی میشود و خطاهای قانونی یا تخلفات قضایی در حکم دادگاههای پایینتر را بررسی میکند.
دیوان میتواند حکم را تایید، نقض یا پرونده را برای رسیدگی مجدد به دادگاه ارجاع دهد.
۲. اعاده دادرسی:
اعاده دادرسی معمولا زمانی پذیرفته میشود که حکم قطعی بر اساس اسناد یا دلایل جدید، اشتباه یا تقلب صادر شده باشد.
دیوان ابتدا شرایط شکلی درخواست اعاده دادرسی را بررسی میکند، سپس وارد بررسی دلایل و مدارک جدید میشود.
اگر دلایل موجه باشد، حکم سابق لغو یا اصلاح میشود.
در هر دو مورد، ابتدا شکلی، سپس ماهوی بررسی میشود و دیوان صرفا مجاز است نقض یا اصلاح حکم مطابق قانون انجام دهد.
خیر، باکره بودن زوجه به تنهایی حق طلاق برای زوج ایجاد نمیکند، مگر اینکه شرط بکارت در عقدنامه قید شده باشد و زوجه غیرباکره تشخیص داده شود (که در این صورت حق فسخ نکاح دارد).
در مواردی که نشوز (سرپیچی از تمکین) اثبات شده و زوج سالم است، دادگاه میتواند طلاق را صادر کند، اما باکره بودن زوجه تاثیری در این حکم ندارد، مگر اینکه غش و تدلیس (فریب) در ازدواج ثابت شود.
اگر پرونده به دیوان عالی ارسال شده، دیوان معمولا بر اساس مدارک و شواهد نشوز رای میدهد و بکارت را عامل مستقیم طلاق نمیداند.
صرف باکره بودن زوجه حتی با اثبات نشوز و سلامت زوج به تنهایی موجب حق طلاق نیست
اما اگر ثابت شود عدم نزدیکی ناشی از امتناع یا ناتوانی زوج بوده و ادامه این وضعیت برای زوجه عسر و حرج ایجاد کرده باشد دیوان در مواردی حکم طلاق را پذیرفته است
اگر پرونده شما الان در دیوان است باید روی علت باکره ماندن زوجه و انتساب آن به زوج یا خود زوجه تمرکز شود چون صرف باکره بودن کافی نیست.
- باکره بودن زوجه بهخودیخود حق طلاق برای زوج ایجاد نمیکند. ملاک اصلی در حقوق ایران، وجود نشوز (عدم تمکین) است که اگر اثبات شود، زوج میتواند از دادگاه تقاضای طلاق کند.
- در این حالت، اگر زوجه باکره باشد، تنها اثر آن در مهریه است: مطابق ماده ۱۰۹۲ قانون مدنی، در صورت طلاق قبل از نزدیکی، زن مستحق نصف مهر خواهد بود.
- سلامت زوج و اثبات نشوز زوجه، مبنای پذیرش دادخواست طلاق است و دادگاهها معمولا حکم به طلاق صادر میکنند.
- رویه دیوان عالی کشور هم در آرای وحدت رویه و نظارت بر احکام، همین را تایید کرده است: نشوز زوجه، حق طلاق برای زوج ایجاد میکند و باکره بودن فقط در میزان مهریه اثر دارد، نه در اصل حق طلاق.
- ارسال پرونده به دیوان عالی معمولا زمانی است که حکم طلاق صادر شده و یکی از طرفین فرجامخواهی کند. در غیر این صورت، پرونده مستقیما به دیوان نمیرود.
کاربر گرامی باکره بودن به تنهایی حق طلاق ایجاد نمیکند اما اگر زوجه بتواند ثابت کند که علیرغم ازدواج هنوز رابطه ای برقرار نشده و عسر و حرج را ثابت کند میتواند رای بگیرد ،اما از طرفی ،نشوز زن هم میتواند به نفع مرد باشد.
خیر؛ صرف باکره بودن زوجه، حتی با احراز نشوز و سلامت زوج، بهتنهایی حق طلاق برای زوجه ایجاد نمیکند.
رویه دیوان عالی نیز همین است و فقط در صورت اثبات عیوب قانونی زوج یا عسر و حرج مستقل، امکان طلاق وجود دارد.
اگر زوجه از حق حبس استفاده کرده باشه ربطی ندارد
ولی طلاق از طرف زوج یک ایقاع هست مرد هر وقت بخواهد میتواند با رعایت حقوق زوجه را طلاق دهد
ولی این باکره بودن برای زن حق طلب ایجاد نمیکند
مگر اینکه ناتوانی مرد اثبات بشه یا در موارد غیر و خرج باشه
خیر، باکره بودن زوجه، نشوز وی و سلامت زوج، حق طلاق برای زوجه ایجاد نمیکند؛ حق طلاق با زوج است مگر اینکه زن وکالت در طلاق داشته باشد یا عسر و حرج را اثبات کند.
قانون مدنی هیچجا «باکره ماندن» یا «عدم انجام نزدیکی» را مستقل از سایر شرایط از موجبات طلاق قرار نداده است.
پس صرف باکره بودن بعد از سالها زندگی سبب حقوقی برای طلاق نیست.
و رحمت
باکره بودن و نشوز زوجه حق طلاق را برای زوجه ایجاد نمیکند. این وضعیت بیشتر بر میزان مهریه در صورت طلاق به درخواست زوج تاثیرگذار است. دیوان عالی بر صحت رویه در احراز نشوز و اجرای دقیق ماده ۱۰۹۲ (در صورت عدم نزدیکی) تمرکز خواهد کرد.
پاسخهای عمومی، مدارک و تاریخها و شرایط خاصِ شما را نمیبینند. در یک مشاورهٔ تلفنی، وکیل روی همین پرونده با شما صحبت میکند و قدم بعدی را مشخص میکند.
ثبتنام لازم نیست؛ فقط شمارهٔ موبایل، آن هم فقط برای همین مشاوره.
پرسش حقوقی خودتان را بپرسید
پرسش خود را ثبت کنید تا وکلای بنیاد وکلا پاسخ بدهند — ثبت پرسش رایگان است.ثبت پرسش حقوقی