لحاظ حق سنوات بر اساس تعریف حقوق پایه در قانون کار
با سلام طبق موارد زیر:
ماده ۲۴- در صورت خاتمه قرارداد کار، کار معین یا مدت موقت، کارفرما مکلف است به کارگری که مطابق قرارداد، یک سال یا بیشتر، به کار اشتغالداشته است برای هر سال سابقه، اعم از متوالی یا متناوب بر اساس آخرین حقوق مبلغی معادل یک ماه حقوق به عنوان مزایای پایان کار به وی پرداختنماید.
ماده ۳۴- کلیه دریافتهای قانونی که کارگر به اعتبار قرارداد کار اعم از مزد یا حقوق کمک عائلهمندی، هزینه مسکن، خواربار، ایاب و ذهاب، مزایایغیر نقدی، پاداش افزایش تولید، سود سالانه و نظایر آنها دریافت مینماید را حقالسعی مینامند.
ماده ۳۵- مزد عبارت است از وجوه نقدی یا غیر نقدی و با مجموع آنها که در مقابل انجام کار به کارگر پرداخت میشود.
در ماده ۲۴ اشاره شده است معادل "یک ماه حقوق" پرداخت شود. اشارهای به حقوق پایه نمیکند. رای هیات عمومی دیوان: رای شماره ۱۴۱۴مورخ ۱۴۰۰/۰۶/۰۲ھیات عمومی دیوان عدالت اداری) موضوع شکایت و خواسته: ابطال بند ۳بخشنامه به ( وزیر نیرو۱۳۹۳/۱۱/۰۴ مورخ۱۰۰/۵۰/۴۴۴۰۹/۹۳ ش با عنایت به مفاد مواد ۳۴ ،۳۱ ،۲۴و ۳۵ قانون کار جمهوری اسلامی ایران مصوب سال ۱۳۶۹پاداش سنوات استحقاقی به میزان کلیه اقلام مندرج در قرارداد کار یا حکم کارگزینی که حقوق نامیده میشود، تعلق میگردد. با این موارد باز هم حق سنوات بر اساس حقوق پایه است یا طبق موارد بیان شده بر اساس حقوق (کلیه دریافتیهای ثابت) است؟
به اتفاق نظر قاطع وکلا، ملاک محاسبه حق سنوات صرفاً حقوق پایه است و مزایا یا سایر دریافتیها در آن لحاظ نمیشود. تنها یکی از وکلا اشاره کرده که حقوق اعلامی کارفرما به تأمین اجتماعی مبنا قرار میگیرد.
