موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
آیا شرط انتخاب محل سکونت در عقدنامه مانع تغییر اجباری محل سکونت می‌شود؟
پرسیده شده ۳ ماه پیش
۵۴ پاسخ ثبت شده
همسرم با مشارکت یکی از بستگانش خانه‌ای خریده و سند را به‌طور کامل به نام شریک خود زده است. من شرط ضمن عقد انتخاب محل سکونت را در عقدنامه دارم و تمایل ندارم در خانه‌ای که به نام شخص دیگری است زندگی کنم. با توجه به اینکه خانه‌ی خریداری‌شده در نزدیکی منزل فعلی ما است، آیا می‌توانم از این شرط استفاده کنم و از نقل مکان به خانه‌ی جدید امتناع کنم؟
جمع‌بندی پاسخ وکلاهوش مصنوعی
اگر حق تعیین یا انتخاب محل سکونت در عقدنامه به زوجه داده شده باشد، شوهر نمی‌تواند او را به زندگی در منزل جدید اجبار کند و زوجه حق مخالفت دارد. با این حال، نحوه دقیق نگارش شرط و حدود آن در عقدنامه در اثرگذاری این مخالفت تعیین‌کننده است.
این قاعده کلی است و حق امتناع به متن دقیق همان شرطی بستگی دارد که در سند ازدواج شما ثبت شده است.
زهرا فرجآنلاینوکیل پایه یک مرکز وکلای قوه‌قضاییه·۵٫۰
پاسخ هوشمند بنیاد وکلاهوش مصنوعی
امکان مخالفت با استناد به شرط حق مسکن
در صورتی که حق تعیین محل سکونت در سند ازدواج به‌صورت معتبر به زوجه واگذار شده باشد، شوهر نمی‌تواند او را به اجبار به خانه جدید منتقل کند و امتناع زن نشوز به حساب نمی‌آید. صرف نزدیکی خانه جدید یا مالکیت شخص دیگر ملاک اصلی نیست، بلکه اصل بر مفاد شرط مندرج در عقدنامه است. بهتر است عدم رضایت و استناد به این حق به‌صورت کتبی به زوج اعلام شود تا در صورت طرح دعوای الزام به تمکین قابل استناد باشد.
این پاسخ به‌صورت خودکار تولید شده و جای مشاوره‌ی حقوقی با وکیل را نمی‌گیرد؛ پاسخ‌های وکلا در ادامه آمده است.
اگر در عقدنامه، شرط انتخاب محل سکونت (تعیین مسکن) به‌صورت صحیح و ضمن عقد نکاح به زوجه داده شده باشد، این شرط می‌تواند برای زوجه حق ایجاد کند؛ اما آثار آن بستگی به متن دقیق شرط دارد.
به‌طور کلی:
• مطابق ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، اصل بر این است که زن باید در منزلی که شوهر تعیین می‌کند سکونت نماید؛ مگر اینکه اختیار تعیین منزل به زن داده شده باشد یا توافق دیگری وجود داشته باشد.
• اگر در عقدنامه شرط شده باشد که انتخاب محل سکونت با زوجه است، زوج نمی‌تواند برخلاف این اختیار، او را مجبور به سکونت در محلی کند که مورد قبول زوجه نیست.
اما صرف اینکه:
• ملک به نام شخص دیگری باشد،
• یا زوج مالک رسمی خانه نباشد،
به‌تنهایی معمولا دلیل کافی برای امتناع از سکونت نیست؛ زیرا زوج می‌تواند برای زندگی مشترک، منزلی را به‌صورت اجاره‌ای یا با اجازه مالک فراهم کند.
بنابراین اگر علت مخالفت فقط «به نام نبودن سند خانه» باشد، ممکن است دادگاه آن را کافی نداند. ولی اگر زوجه اختیار انتخاب مسکن را داشته باشد، می‌تواند استدلال کند که محل پیشنهادی را نمی‌پذیرد و باید محل دیگری مطابق شرط تعیین شود.
برای بررسی دقیق، باید مشخص شود:
• متن شرط عقدنامه دقیقا چیست؟
• آیا شرط فقط ناظر به شهر یا محل سکونت است یا اختیار کامل انتخاب منزل داده شده؟
• آیا خانه جدید از نظر شرایط عرفی، امنیت، شان خانوادگی یا حقوق زوجه مشکل خاصی دارد؟
اسناد و مدارک، از جمله عقدنامه، متن شرط ضمن عقد، وضعیت مالکیت یا تصرف ملک و سایر مستندات، بهتر است پیش از هر اقدام توسط وکیل بررسی شود.
باسلام اگر شرط ضمن عقد در عقدنامه شما به صراحت حق تعیین محل سکونت را به شما داده باشد، میتوانید از آن استفاده کنید.
با توجه به اینکه سند خانه به نام شریک همسرتان است، این مسئله می‌تواند یکی دیگر از دلایل شما برای عدم تمایل به سکونت در آن خانه باشد، هرچند دلیل اصلی همان شرط ضمن عقد است.
در نتیجه، شما میتوانید از نقل مکان به خانه‌ی جدید امتناع کنید و همسرتان نمی‌تواند شما را مجبور به سکونت در آن خانه کند، البته به شرطی که شرط ضمن عقد به درستی در عقدنامه ذکر شده باشد.
باسلام
اگر شرط به این معنا باشد که انتخاب محل سکونت با زوجه است، اصل بر این است که همسرتان نمی‌تواند برخلاف آن، شما را ملزم به سکونت در محل دیگری کند، مگر اینکه به موجب حکم دادگاه یا توافق بعدی وضعیت متفاوتی ایجاد شود.
اینکه خانه جدید به نام شخص دیگری (شریک همسرتان) ثبت شده است، به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. از نظر حقوقی، صرف اینکه مالک رسمی شخص دیگری باشد، الزاما به شما حق امتناع از سکونت نمی‌دهد. آنچه اهمیت بیشتری دارد، مفاد شرط ضمن عقد و همچنین مناسب بودن محل سکونت از جهات مختلف است. نزدیک بودن خانه جدید به منزل فعلی نیز به‌خودی‌خود باعث از بین رفتن حق ناشی از شرط ضمن عقد نمی‌شود.
درود بر شما؛
در فرضی که حق تعیین محل سکونت به موجب شرط ضمن عقد به زوجه واگذار شده باشد، زوج حق الزام وی به سکونت در محل موردنظر خود را ندارد و تخلف از این شرط می‌تواند آثار حقوقی داشته باشد. صرف اینکه ملک به نام شخص ثالث است، به‌تنهایی ملاک نیست؛ بلکه باید مفاد دقیق شرط، حدود اختیار زوجه، اوضاع محل سکونت و احراز مصلحت خانوادگی بررسی شود. در صورت اختلاف، دادگاه مفاد شرط ضمن عقد را ملاک قرار می‌دهد.
مستندات: مواد ۱۰، ۱۱۱۴، ۱۱۱۹ و ۱۱۲۰ قانون مدنی، ماده ۱۱۰۳ قانون مدنی (لزوم حسن معاشرت) و اصل لزوم وفای به شرط.
پیش از هر اقدامی باید مشخص شود متن دقیق شرط ضمن عقد چگونه تنظیم شده، آیا حق تعیین محل سکونت به‌طور مطلق به زوجه واگذار شده یا مقید است و آیا انتقال به منزل جدید از مصادیق نقض شرط محسوب می‌شود؟ پاسخ این پرسش می‌تواند نتیجه دعوا را به‌طور کامل تغییر دهد.
خیر، صرف اینکه خانه به نام شریک همسر است، به‌تنهایی مجوز امتناع از تمکین نیست. ملاک اصلی این است که مسکن فراهم‌شده متناسب با شان زوجه و قابل سکونت باشد. اگر شرط ضمن عقد درباره تعیین محل سکونت به نفع شماست، میتوانید از آن استفاده کنید و توافق نکنید؛ اما اگر شرط فقط «تعیین محل» را به شما داده باشد، باید ثابت کنید محل جدید مناسب نیست یا سکونت در آن برای شما عذر موجه دارد.
پس اگر خانه از نظر شان، امنیت، و شرایط زندگی مناسب باشد، صرف مالک نبودن همسر دلیل کافی برای نرفتن نیست. اما اگر ثابت شود سکونت در آنجا با شرط ضمن عقد یا شان شما ناسازگار است، میتوانید از تمکین در آن محل خودداری کنید.
جمع‌بندی کوتاه: فقط نام مالک مهم نیست؛ اگر خانه مناسب باشد، معمولا امتناع موجه نیست.
سلام علیکم
با توجه به اینکه شرط انتخاب محل سکونت در عقدنامه شما درج شده، از نظر قانونی، حق با شماست و میتوانید از نقل مکان به خانه‌ای که به نام شخص دیگری است، خودداری کنید.
در قانون ایران، تعیین محل سکونت خانواده با شوهر است، مگر اینکه در عقدنامه، این اختیار به زن واگذار شده باشد. این شرط در عقدنامه شما، یک تعهد قانونی برای همسرتان ایجاد کرده است. او موظف است خانه‌ای را برای زندگی مشترک فراهم کند که مورد تایید شما باشد.
اگر در عقدنامه صراحتا شرط شده باشد که «اختیار تعیین محل سکونت با زوجه است»، این شرط برای شما قابل استناد است و همسر نمی‌تواند برخلاف اختیار قراردادی شما، محل سکونت دیگری را به شما تحمیل کند. بنابراین صرف نزدیک بودن منزل جدید به محل سکونت فعلی یا مناسب بودن آن، الزاما موجب سلب حق شما نمی‌شود. البته اینکه سند خانه به نام شخص دیگری است، به‌تنهایی دلیل کافی برای عدم سکونت نیست و متن دقیق شرط و شرایط منزل باید بررسی شود. در صورت طرح دعوای الزام به تمکین، میتوانید به شرط ضمن عقد و ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی استناد کنید.
سلام
بله، شما میتوانید از این شرط استفاده کنید. چون حق انتخاب محل سکونت در عقدنامه به شما داده شده، همسرتان نمی‌تواند شما را مجبور به انتقال به خانه‌ای کند که مالک آن شخص دیگری است.
از نظر حقوقی نیز، امتناع شما از سکونت در ملکی که سندش به نام همسرتان نیست، «تمکین‌نکردن» محسوب نمی‌شود؛ زیرا شما حق دارید در مکانی سکونت داشته باشید که امنیت حقوقی و مالکیت همسرتان بر آن تایید شده باشد.
برای اینکه در آینده همسرتان نتواند ادعای «نشوز» (عدم تمکین) کند، حتما مخالفت خود را با ذکر دلیل (عدم مالکیت همسر بر ملک جدید) به‌صورت رسمی (از طریق اظهارنامه) به او ابلاغ کنید.
اگر در عقدنامه صراحتا اختیار تعیین محل سکونت به شما واگذار شده باشد، موضوع متفاوت است. طبق ماده ۱۱۱۴ قانون مدنی، در این حالت شوهر نمی‌تواند شما را الزام کند در منزلی که خودش انتخاب کرده سکونت کنید.
اما صرف اینکه خانه به نام شخص دیگری است، به‌تنهایی دلیل کافی برای امتناع از سکونت نیست. اگر شرط شما فقط «حق انتخاب محل سکونت» باشد، باید دید دقیقا متن شرط چیست و آیا شما آن خانه را از نظر محل، شرایط و استقلال مسکن نمی‌پذیرید.
بنابراین اگر متن شرط عقدنامه را بفرستید، می‌توان دقیق گفت آیا میتوانید از رفتن به آن خانه امتناع کنید یا خیر.
بله، میتوانید بر اساس شرط ضمن عقد (انتخاب محل سکونت)، از نقل مکان به خانه‌ای که سند آن به نام غیر است امتناع کنید، زیرا شرط شما مبنی بر سکونت در ملک تحت اختیار خودتان یا محل مورد توافق است و مالکیت شریک همسر، این شرط را نقض می‌کند. اما بهتر است این موضوع را به صورت کتبی به همسرتان اعلام کنید تا در صورت طرح دعوای تمکین، مستند باشد.
باسلام، اگر شرط ضمن عقد، اختیار انتخاب محل سکونت را به زوجه داده باشد، اصل بر این است که زوج نمی‌تواند برخلاف آن، وی را به سکونت در محل دیگری ملزم کند، مگر با حکم دادگاه یا توافق بعدی؛ مالکیت خانه جدید به نام شخص ثالث نیز به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست و باید مفاد شرط ضمن عقد و مناسب بودن محل سکونت از جهات مختلف بررسی شود؛ همچنین نزدیک بودن منزل جدید به محل سکونت فعلی، به‌خودی‌خود موجب از بین رفتن حق ناشی از شرط ضمن عقد نخواهد شد.
با سلام و درود. اگر در عقدنامه به موجب شرط ضمن عقد، حق تعیین محل سکونت به شما واگذار شده باشد، اصولا اختیار انتخاب محل زندگی با شماست و همسرتان نمی‌تواند برخلاف آن، شما را به سکونت در محل دیگری ملزم کند؛ صرف اینکه خانه به نام شخص دیگری باشد، به‌تنهایی ملاک نیست. بنابراین اگر شرط انتخاب محل سکونت به‌طور صحیح در عقدنامه درج شده باشد، میتوانید به آن استناد کرده و از نقل مکان به منزل جدید خودداری کنید، مگر اینکه دادگاه در شرایط خاص، خلاف آن را احراز کند.
با سلام معمولا باتوجه به اینکه محل سکونت بامرد است و لی باتومه به اینکه در شروط ضمن عقد محل سکونت با شماست میتوانید از حضور در ملک دیگری بدون رضایت استنکاف ورزید و منع قانونی برای شما وجود ندارد و مرد حق اجبار برای انتقال به ان ملک را ندارد و شما با نرفتن به ان منزل ناشزه محسوب نمی شوید .پاینده باشید
اگر در عقدنامه اختیار تعیین محل سکونت به شما واگذار شده باشد، میتوانید به آن شرط استناد کرده و با انتقال به منزل جدید مخالفت کنید. صرف اینکه خانه به نام شخص دیگری است یا در نزدیکی منزل فعلی قرار دارد، به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست؛ ملاک اصلی، مفاد شرط ضمن عقد و تفسیر دادگاه از آن خواهد بود.
سلام و احترام؛
در شرط ضمن عقد ، انتخاب محل سکونت به طور مطلق آمده یا مقید؟
با توجه به نزدیکی منزل فعلی با منزل خریداری شده شرایط یکسان در نظر گرفته می شود.
اما به طور کلی باتوجه به شرط می توانید مخالفت کنید مگر قیدی داشته باشد.
اگر در عقدنامه شما شرط شده باشد که تعیین محل سکونت با زوجه است یا زوج مکلف است محل سکونت را با رضایت زوجه انتخاب کند، در این صورت شوهر نمی‌تواند به‌صورت یک‌جانبه شما را ملزم به سکونت در منزل جدید کند و شما میتوانید با استناد به این شرط با انتقال به آن محل مخالفت کنید، مشروط بر اینکه مخالفت شما در حدود مفاد همان شرط باشد
باسلام
باید متن عقد نامه بررسی شود در شرط ضمن عقد ، انتخاب محل سکونت به طور مطلق آمده یا مقید تا بتوان مخالفت نمود . همچنین با توجه به نزدیک بودن منزل فعلی با منزل خریداری شده گواه بر یکسان بودن شهر محل سکونت است.
بله، چون شرط ضمن عقد انتخاب محل سکونت به شما اختیار می‌دهد که در محل مورد نظر خود زندگی کنید، میتوانید از نقل مکان به خانه‌ای که به نام شخص ثالث است امتناع کنید و در صورت اختلاف، با استناد به همان شرط در دادگاه خانواده حق خود را مطالبه کنید.
بله؛ ؛ بانوجه به شرط ضمن عقد جهت امتخاب محل سکونت و عدم سند رسمی یا اجاره نامه امکان برخورداری ازین حق را دارید. بهتر است اظهارنامه ای در این راستا برای همس خود ارسال نمایید...
بله می توانی استناد کنی و نقل مکان نکنی
شرط انتخاب مسکن حق توست
اگر خانه به نام شریک اوست زوج نمی تواند تو را ملزم کند
نزدیکی مکانی به تنهایی کافی نیست
در دعوای تمکین به شرط عقدنامه و مالکیت شخص ثالث استناد کن
سلام خیر
اگر در عقدنامه نکاح شرط تعیبن محل زندگی پیش بینی شود و توسط زوجین امضا گردد و انتخاب محل سکونت بر عهده زوجه باشد این شرط اصولا در مورد تعیین شهر محل سکونت زوجین است و نه تعیبن خانه محل زندگی
باسلام کاربر گرامی
مطلقا شرط محل سکونت در عقدنامه به زوجه این حق را می‌دهد که مسکن مناسب را خودش تعیین کند و زوج نمی‌تواند او را مجبور به سکونت در محلی که مورد قبولش نیست بکند.
شما حق انتخاب محل سکونت را دارید اما سکونت در خانه ای که سند آن بنام شخص ثالث است نمی‌تواند مصداق عدم تامین مسکن مناسب باشد. همین که منزل مصداق مسکن مناسب باشد کفایت می کند.
اگر در عقدنامه به موجب شرط ضمن عقد، حق تعیین محل سکونت به شما واگذار شده باشد، اصل بر این است که میتوانید درباره محل زندگی تصمیم بگیرید. بنابراین در صورت تمایل نداشتن به سکونت در خانه جدید، صرفا به دلیل داشتن این شرط میتوانید با نقل مکان مخالفت کنید.
اینکه سند ملک به نام شخص دیگری باشد، به تنهایی ملاک قانونی برای امتناع از سکونت نیست؛ بلکه وجود شرط حق انتخاب مسکن در عقدنامه، مبنای اصلی است. البته در صورت بروز اختلاف، دادگاه متن دقیق شرط ضمن عقد و شرایط پرونده را بررسی و بر همان اساس تصمیم‌گیری خواهد کرد.
درود
باید دید شرط ضمن عقد شما مبنی بر انتخاب محل سکونت به طور مطلق است یا مقید اعم از انتخاب شهر محل سکونت و تعیین خانه مشترک.
به هر حال با توجه به نزدیک بودن منزل فعلی شما با منزل خریداری شده که گواه بر یکسان بودن شهر محل سکونت دارد،
تامین کننده شرط ضمن عقد شما خواهد بود و از این شرط تخلف نشده است.
ایراد فعلی شما صرفا مبنی بر به نام دیگری بودن سند منزل نمی‌تواند محکمه پسند باشد مگر اینکه منزل جدید با شان و وضع اقتصادی و نیازهای زندگی خانوادگی شما تناسب نداشته باشد.
با سلام
پاسخ کلی به سوال شما مثبت می باشد یعنی شما می توانید از سکونت در محلی که مورد تایید شما نیست استنکاف نمایید ؛ اما برای پاسخ دقیق ضروریست شرط مذکور دقیقا عنوان و‌بررسی گردد
با سلام
اگر در عقدنامه حق تعیین محل سکونت با زوجه به‌صورت معتبر درج شده باشد، اصولا میتوانید محل سکونت را نپذیرید و امتناع شما لزوما نشوز محسوب نمی‌شود.
امکان مخالفت وجود دارد ولی کن بستگی ب منزل و شرایط و مکان مورد نظر دارد شاید از نظر دادگاه ب دلیل همسان بودن از لحاظ مکان و شرایط منزل مخالفت شما نوعی بهانه جویی باشد و دادگاه نپذیرد
با توجه به اینکه انتخاب محل سکونت با شماست، اصولا میتوانید استنکاف کنید. ولی صرف اینکه ملک به نام شخص دیگری است ملاک نمیباشد.شرط مذکور نیاز به بررسی دارد.
