به روز بمانید!
آیا مایل هستید اعلانات مربوط به گفتگوهای آنلاین خود را روی دستگاه خود دریافت کنید؟
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
حضانت به معنای مواظبت از کودک برای تربیت و آموزش و حفظ و صیانت است؛ به عبارت دیگر سرپرستی بر طفل جهت تربیت و حفظ و نگهداری او و انجام هر کاری است که به مصلحت او باشد.
نگهداری و مراقبت از کودک با مشارکت یکدیگر برعهده والدین است، اما قانون مدنی نگهداری طفل را طبق ضابطهای پذیرفته و آن این است که مادر را در دوره ای از زمان، مقدم بر پدر دانسته است.
برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می کنند مادر تا سن هفت سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.
بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخیص دادگاه میباشد.
اگر پدر یا مادری که حضانت با اوست فوت کند، حضانت با شخصی که زنده است می باشد.
اگر مادر طفل با مرد دیگری ازدواج کند به موجب ماده ١١٧٠ قانون مدنی از موارد سقوط حضانت است و در این صورت حضانت به پدر طفل منتقل می شود.
رسیدگی به امور و دعاوی حضانت در صلاحیت دادگاه های خانواده است.
مادر یا هر شخصی که حضانت طفل یا نگهداری شخص محجور را به اقتضای ضرورت برعهده دارد، حق اقامه دعوی برای مطالبه نفقه طفل یا محجور را نیز دارد. در این صورت، دادگاه باید در ابتدا ادعای ضرورت را بررسی کند.
هرکس از اجرای حکم دادگاه در مورد حضانت طفل استنکاف کند یا مانع اجرای آن شود یا از استرداد طفل امتناع ورزد، حسب تقاضای ذی نفع و به دستور دادگاه صادرکننده رای نخستین تا زمان اجرای حکم بازداشت می شود.
هرگاه مسئول حضانت از انجام تکالیف مقرر خودداری کند یا مانع ملاقات طفل با اشخاص ذی حق شود، برای بار اول به پرداخت جزای نقدی درجه هشت و درصورت تکرار به حداکثر مجازات مذکور محکوم می شود.
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.