به روز بمانید!
آیا مایل هستید اعلانات مربوط به گفتگوهای آنلاین خود را روی دستگاه خود دریافت کنید؟
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
نفقه در لغت به معنی هزینه و خرجی است؛ مطابق قانون مدنی، پرداخت نفقه زن بر عهده شوهر است.
علت این موضوع این است که در ایران انجام امور داخلی خانه بر عهده زن می باشد و این مردان هستند که وظیفه تأمین هزینه های زندگی خانواده را بر عهده دارند.
در واقع قانون گذار برای زنانی که به انجام امور خانه، برقراری آرامش در محیط خانه، تربیت فرزندان و انجام اموری که برای حفظ خانواده ضروری است مشغولند، این حق مالی را در نظر گرفته است و مردان را به اعطای این حق مکلف نموده است و راه های قانونی ای برای زنانی که همسر آنها نفقه پرداخت نمی کنند در نظر گرفته است.
از این رو در این مقاله به بررسی نفقه زوجه، نفقه زوجه در عقد دائم و موقت و مزایای نفقه زوجه خواهیم پرداخت.
قانون مدنی در خصوص اینکه نفقه زوجه شامل چیست ماده 1107 را در نظر گرفته است که طبق آن "نفقه زوجه عبارت است از همه نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن از قبیل مسکن، البسه، نان، اثاث منزل و هزینه های درمانی و بهداشتی و خادم در صورت عادت یا احتیاج به واسطه نقصان یا مرض".
منظور از نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن این است که مرد موظف است همه نیازهای زن را بر اساس عرف جامعه برطرف کند.
بعلاوه، در صورتی که زن به مواردی احتیاج داشته باشد که خارج از عرف است، اما متناسب با شأن اوست، باز هم مرد موظف به تأمین این موارد خواهد بود، برای مثال اگر زن از خانواده ای است که عادت به خادم داشته اند، شوهر باید برای زوجه خادم بگیرد.
آنچه از این ماده برداشت می شود این است که ملاک پرداخت نفقه و میزان آن وضعیت مالی زوج نیست و آنچه برای تعیین میزان نفقه ملاک است، نیازهای متعارف و متناسب زوجه است که بایستی توسط زوج تأمین گردد؛ البته این مطلب صرفا متن قانون است ولی در عمل قاضی در تعیین میزان نفقه، وضعیت مالی مرد را هم در نظر می گیرد.
نکته مهم این است که اگرچه در ماده ذکر شده، مواردی از نیازهای زن برشمرده شده است؛ اما این موارد انحصاری نیستند؛ در واقع این ماده نفقه زوجه را شامل همه نیازهای متعارف و متناسب با وضعیت زن دانسته است.
بر اساس ماده 1106 قانون مدنی "در عقد دائم نفقه زن بر عهده شوهر است".
همانطور که از این ماده بر می آید، این ماده تنها نفقه زوجه در عقد دائم را پیش بینی کرده است و حکمی در خصوص الزام به پرداخت نفقه در عقد موقت پیش بینی نشده است.
به علاوه اینکه بر اساس ماده 1113 قانون مدنی "در عقد موقت، زن حق نفقه ندارد؛ مگر اینکه شرط شده باشد یا آنکه عقد مبنی بر آن جاری شده باشد".
یعنی در عقد موقت، اصل عدم پرداخت نفقه است ؛ مگر اینکه زن و شوهر پرداخت نفقه در عقد موقت را مورد توافق قرار دهند و یا اینکه اگر آن را مورد توافق قرار نداده باشند، از شرایط و عرف جامعه اینگونه برداشت شود هرچند پرداخت نفقه در عقد موقت در قانون پیش بینی نشده و مورد توافق طرفین نیز قرار نگرفته است، با این وجود مرد موظف به پرداخت نفقه در عقد موقت می باشد؛ مانند زمانی که زن به عنوان همسر موقت، مدتی طولانی در منزل مرد زندگی می کند.
در قانون تنها شرطی که برای تعلق نفقه به زوجه در عقد دائم در نظر گرفته شده، این است که زن از شوهر خود تمکین کن.
عدم تمکین زن، به مرد اجازه عدم پرداخت نفقه را می دهد.
همچنین در صورتی که در عقد موقت نیز نفقه به زن پرداخت شود، زن موظف به تمکین است.
در قانون برای نفقه زوجه امتیازاتی در نظر گرفته شده است.
مزایای نفقه زوجه به قرار زیر است:
به عبارت دیگر توانایی مالی شوهر شرط پرداخت نفقه نیست؛ چرا که بر اساس قانون در تعیین مقدار نفقه زن وضعیت اقتصادی شوهر در نظر گرفته نمی شود و ملاک نیازهای متعارف و متناسب زن است، اما همانطور که گفتیم این موضوع در دادگاه ها در نظر گرفته می شود.
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.