به روز بمانید!
آیا مایل هستید اعلانات مربوط به گفتگوهای آنلاین خود را روی دستگاه خود دریافت کنید؟
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
کیفیت کلیه مشاورهها توسط بنیاد وکلا تضمین میشود
به موجب اصل سی و چهارم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، دادخواهی و اقامه دعوا در دادگاه حق هر فردی می باشد و کسی را نمی توان از اعمال این حق محروم نمود.
با این وجود به موجب قوانین مختلفی همچون قانون مدنی و قانون آیین دادرسی مدنی، برای اقامه دعوای حقوقی یا مدنی شرایطی پیش بینی شده است که در صورت وجود داشتن شرایط قانونی، خواهان می تواند برای مطالبه حقوق خود به دادگاه دادخواست داده و اقامه دعوای حقوقی یا مدنی کند؛ در غیر این صورت دادگاه به دعوای اقامه شده بدون لحاظ شرایط قانونی توجهی نکرده و قرار عدم استماع دعوا یا قرار رد دعوا را صادر می کند.
به همین دلیل در این مقاله قصد داریم شرایط اقامه دعوی در آیین دادرسی مدنی که همان شرایط اقامه دعوای حقوقی هستند را مورد بررسی قرار دهیم که این شرایط در سه دسته شرایط حق مورد ادعا، شرایط خواهان برای اقامه دعوا و شرایط قانونی اقامه دعوا مورد بررسی قرار خواهند گرفت.
اولین شرط اساسی برای اقامه دعوا در دادگاه توسط خواهان، آن است که حقی که توسط مدعی مورد ادعا قرار می گیرد، منجز بوده و معلق و مشروط نباشد.
در توضیح اینکه منجز بودن حق یعنی چه، باید گفت حق منجز یعنی حقی که بعد از وجود اسباب پیدایش آن، به وجود آمده و برای وجود داشتن نیازمند هیچ امر دیگری نباشد.
در مقابل، حق معلق به حقی گفته می شود که برای به وجود آمدن، نیازمند پیدایش موضوع دیگری هم باشد و تنها پس از وجود آن موضوع، بتوان حق را مطالبه نمود.
به عنوان مثال، ورثه نمی توانند قبل از اینکه متوفی فوت کند، ارث وی را مطالبه کنند؛ چرا که ارث متوفی صرفا بعد از فوت وی به ورثه اش تعلق خواهد گرفت؛ به همین دلیل است که بر اساس بند نهم ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از موانع رسیدگی به دعوا آن است که دعوا جزمی نبوده، بلکه ظنی یا احتمالی باشد.
یکی دیگر از مهم ترین شرایط اقامه دعوی حقوقی در دادگاه که در آیین دادرسی مدنی مورد توجه قرار گرفته است، شرایطی است که خواهان برای اقامه دعوا در دادگاه باید آن را داشته باشد که مهم ترین شرایط خواهان برای اقامه دعوا در دادگاه به موجب ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی شامل موارد زیر است:
بنابراین در صورتی که خواهان نفع شخصی در دعوی مطروحه نداشته باشد، خوانده می تواند ایراد عدم نفع خواهان را وارد کند.
البته در صورتی که شخصی به نمایندگی از خواهان اقامه دعوا کرده باشد (مثل ولی قهری یا قیم) و سمت او محرز نباشد نیز می توان گفت خواهان ذی نفع نیست و به آن ایراد عدم احراز سمت گرفت.
با عنایت به ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی که ایرادات و موانع رسیدگی به دعوا را برشمرده است، می توان سایر شرایط قانونی لازم برای اقامه دعوا در دادگاه را ملاحظه نمود که بر اساس آن، شرایط اقامه دعوا در آیین دادرسی مدنی عبارتند از:
حتی اگر موضوع دعوای اقامه شده مشروع باشد اما نفعی بر آن مترتب نباشد نیز نمی توان در دادگاه اقامه دعوا کرد؛ مثل هبه و یا وقف بدون قبض.
لذا در صورتی که دادگاه صلاحیت ذاتی رسیدگی به دعوا را نداشته باشد، قرار عدم صلاحیت صادر می کند و در صورتی که دادگاه صلاحیت محلی برای رسیدگی به دعوا را نداشته باشد، خوانده حق دارد که به این موضوع ایراد نماید.
کیفیت کلیه مشاورهها توسط بنیاد وکلا تضمین میشود
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.