چرا دادگاه نوشتهٔ عادیِ پدر را وصیتنامه نمیداند؟
سلام. پدرم نوشتهای از خود بهجا گذاشته که شخص دیگری آن را نوشته و چند شاهد آن را امضا کردهاند. قاضی این نوشته را «سند عادی» و «تقسیمنامه» تلقی کرده، در حالی که در متن آن آمده: «اینجانب [نام] از اموال و دارایی خودم در حال حیات، بام و ساختمان تهران واقع در محلهٔ [حذفشده] برای گور و کفن خودم و همسرم و جهازیهٔ دخترم [نام] میباشد و سی هکتار زمین سهم سه پسرم و خودم میباشد.» و در ادامه نوشته شده: «از وارثین و اولاد اینجانب بعد از این تاریخ یادشده هیچ حقی از ارثیه از اینجانب ندارند.» سؤال من این است که با توجه به این عبارات، چطور دادگاه این نوشته را تقسیمنامه دانسته و نه وصیتنامه یا نوشتهای حاوی وصیت؟ و حالا که سند عادی در نظر گرفته، چرا قسمت اول که خانه بهعنوان جهازیهٔ من است را در نظر نگرفته؟
وصیتنامه اگر رسمی نباشد باید کاملاً به خط خودِ متوفی نوشته شده باشد تا خودنوشت و معتبر تلقی شود، بنابراین نوشتهای که دیگری آن را نوشته این شرایط شکلی را ندارد. با این حال عبارات متن ماهیت وصیتی دارد و برای احقاق حق باید دادخواست تنفیذ وصیتنامه داد، ضمن اینکه محروم کردن وراث از ارث از نظر قانونی باطل است.
اعتبار این سند و سهم جهیزیه شما به نحوه پیگیری دعوای تنفیذ در دادگاه و تأیید شرایط شکلی آن بستگی دارد.
