نیاز شخصی موجر چگونه در دادگاه برای تخلیه ملک استیجاری اثبات میشود؟
از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵ ملکی را با قرارداد رسمی و کدرهگیری به مستاجر اجاره دادهام. پیش از پایان قرارداد فعلی، برای تمدید با مستاجر توافق کرده بودیم، اما پس از پایان مدت، مستاجر نه قرارداد جدید را تکمیل کرد، نه ودیعه افزایشی را واریز کرد و نه پاسخگوی تماسها بود. پس از تماسهای مکرر بینتیجه، اظهارنامه عدم تمدید قرارداد به دلیل نیاز شخصی برایش ارسال کردم و اعلام کردم ودیعه آماده پرداخت است. مستاجر در پاسخ، اظهارنامهای مبنی بر درخواست تمدید بر اساس مصوبه ستاد ملی کرونا ارسال کرد و ادعای نیاز شخصی من را مبهم و بیاساس دانست. من نیز اظهارنامه رد تمدید را با ذکر دلایل نیاز شخصی ارسال و سپس دادخواست تخلیه به استناد نیاز شخصی به دادگاه ارائه دادم. دلایل من این است که طبق استعلام ثبتی، تنها ملک ثبتی به نام من همین ملک است و در حال حاضر با فرزندانم در شهر دیگری زندگی میکنم و قصد دارم به شهر محل ملک، نزد پدر و مادرم، بازگردم زیرا تردد بین دو شهر برایم دشوار شده است. آیا این دلایل برای اثبات نیاز شخصی در دادگاه کافی است؟
