موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
تلفن تماس:
شما میتوانید درخواست ارزیابی حقوقی خود را بطور مستقیم برای ارسال کنید و در کوتاهترین زمان ممکن از ایشان پاسخ
بگیرید.
لطفا دقت داشته باشید، شما در هر روز تنها
میتوانید ۳
درخواست ارزیابی حقوقی رایگان ویا ارتباط مستقیم با متخصص ثبت نمایید.
همچنین دقت داشته باشید درصورت عدم انتخاب متخصص، پیام شما برای تمامی متخصصان ارسال شده و ایشان
می توانند ارزیابی خود را از درخواست شما مطرح نمایند.
باسلام بنده و همسرم در آستانه جدایی هستیم و اولین جلسه دادگاه در اواسط خرداد ماه پیش رو است.
با این اوصاف، خانوادهی ایشان میخواهند او را ببرند و فرزند ۱۳ ماههمان را هم بگذارند پیش من. من هم کارمندم و در حال حاضر نه کسی را برای نگهداری بچه سراغ دارم، نه اعضای خانوادهام قادر به نگهداریش هستند و نه استطاعت مالی دارم برای هزینههای مربوط به پرستار.
هنوز که تکلیف بچه و حقوق مالی زوجه مشخص نشده، از نظر قانون هم نگهداری بچه دختر تا ۷ سالگی با مادر است. با این حال، الان که زوجه و خانوادهشان از نگهداری بچه سر باز میزنند، آیا من میتوانم از زوجه شکایت کنم؟
آیا الزام قانونی برای نگهداری فرزند شیرخوار دختر برای زوجه وجود دارد که تا قبل از مشخص شدن حضانت فرزند این اختیار را از او سلب کند؟
آیا من میتوانم با شرایط گفته شده فرزندم را تا دو سه سالگی در پرورشگاه یا بهزیستی بگذارم؟ ممنون میشوم راهنماییام کنید.
با سلام
حضانت فرزند هم حق و هم تکلیف والدین است. طبق قانون مادر برای نگاهداری اطفال، تا سن هفت سالگی اولویت دارد. پرداخت نفقه طفل نیز بر عهده پدر می باشد .
با توجه به شرایطی که کردید، پاسخهای حقوقی به سوالات شما به شرح زیر است:
۱. شکایت از زوجه به دلیل امتناع از نگهداری فرزند
قانون حضانت: بر اساس ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی، حضانت فرزند دختر تا ۷ سالگی با مادر است، مگر اینکه دادگاه صلاحیت مادر را تایید نکند (مثلا به دلیل اعتیاد، بیماری روانی یا عدم توانایی مالی).
الزام قانونی مادر: اگر مادر بدون دلیل موجه (مانند بیماری یا مشکلات مالی شدید) از نگهداری فرزند امتناع کند، میتوانید به دادگاه خانواده مراجعه و تقاضای تعیین تکلیف حضانت کنید. دادگاه ممکن است با بررسی شرایط، حضانت را موقتا به شما واگذار کند یا مادر را ملزم به نگهداری کودک نماید.
شکایت کیفری: اگر امتناع مادر به حدی باشد که موجب ضرر جسمی یا روانی به کودک شود (مثلا رها کردن کودک در شرایط خطرناک)، میتوان موضوع را از طریق مراجع قضایی (شعبه دادگاه خانواده) یا حتی پلیس (۱۱۰) پیگیری کرد. در این صورت، مادر ممکن است به ترک انفاق (ماده ۶۴۲ قانون مجازات اسلامی) یا عدم انجام وظایف حضانت محکوم شود.
۲. امکان سپردن فرزند به پرورشگاه یا بهزیستی
سپردن کودک به بهزیستی: بر اساس قانون، والدین نمیتوانند به صرف مشکلات مالی یا شخصی، کودک را به بهزیستی یا پرورشگاه بسپارند، مگر اینکه هر دو طرف (پدر و مادر) فاقد صلاحیت حضانت باشند (مثلا هر دو معتاد یا مجرم باشند). در غیر این صورت، دادگاه ابتدا سعی میکند حضانت را به یکی از والدین یا بستگان صلاحیتدار (مثل پدربزرگ یا مادربزرگ) واگذار کند.
راهکار جایگزین: اگر شما به دلیل شاغل بودن قادر به نگهداری کودک نیستید، میتوانید از دادگاه درخواست کنید تا مادر را ملزم به نگهداری کند یا حتی هزینه پرستار را از مادر مطالبه نمایید (بر اساس نفقه کودک که بر عهده پدر است، ولی در صورت تمکن مالی مادر، او نیز میتواند مشارکت کند).
۳. اقدامات فوری پیشنهادی
درخواست دستور موقت از دادگاه: در جلسه دادگاه خرداد ماه، میتوانید درخواست دستور موقت برای تعیین حضانت کنید و وضعیت اضطراری خود (عدم امکان نگهداری کودک) را به قاضی اطلاع دهید. دادگاه ممکن است تا زمان رسیدگی نهایی، حضانت را موقتا به شما یا مادر واگذار کند.
مشاوره با وکیل: توصیه میکنیم حتما با یک وکیل خانواده مشورت کنید تا مدارک لازم (مانند گواهی اشتغال، وضعیت مالی، شهادت شهود درباره امتناع مادر) را جمعآوری و در دادگاه ارائه دهید.
مراجعه به بهزیستی: در صورتی که هیچ راهی نداشته باشید، میتوانید با مراجعه به سازمان بهزیستی یا دستگاه قضایی (دادستان محل) درخواست حمایت کنید. آنها ممکن است راهنماییهای لازم برای نگهداری موقت کودک را ارائه دهند.
نتیجهگیری
از نظر قانونی، مادر نمیتواند بدون دلیل موجه از نگهداری فرزند شیرخوار امتناع کند، و شما حق دارید از دادگاه برای الزام او یا تغییر حضانت اقدام کنید. سپردن کودک به پرورشگاه معمولا آخرین راهکار است و دادگاه ترجیح میدهد حضانت را به یکی از والدین یا بستگان نزدیک بسپارد.
برای اقدام سریع، بهتر است همزمان با دادگاه خانواده، از مشاوره رایگان بهزیستی یا مراکز حمایت از خانواده نیز کمک بگیرید.
در صورت نیاز به توضیح بیشتر یا ارائه نمونه درخواست دادگاه، میتوانید اطلاع دهید.
درود وقت بخیر طبق اصول حقوقی و مواد قانونی، نگهداری از طفل حق و تکلیف والدین است براساس ماده ۱۱۷۲ قانون مدنی:«هیچیک از والدین حق ندارد در مدتی که حضانت طفل به عهده اوست، از نگهداری او خودداری کند… و در صورت امتناع، دادگاه حضانت را به دیگری میدهد و اگر هیچیک حضانت را نپذیرند، دادگاه تکلیف حضانت را مشخص میکند.» در صورت امتناع هر دو والد:دادگاه به عنوان نهاد حمایتکننده از حقوق کودک، ممکن است حضانت را به یکی از بستگان واجد صلاحیت بدهد (مثلا مادربزرگ، خاله، دایی و…) یا اگر هیچکس صلاحیت نداشته باشد، به بهزیستی ارجاع میدهد.حتی می توان گفت عدم پذیرش حضانت ممکن است مسئولیت کیفری ایجاد کند. اگر ترک طفل به شکلی باشد که کودک در معرض خطر جسمی یا روانی قرار بگیرد، میتوند مطابق ماده ۶۳۲ قانون مجازات اسلامی، جرم محسوب شود.
بادرود
بله، میتوانید به دلیل خودداری زوجه از نگهداری فرزند، درخواست الزام او به انجام وظیفه یا سلب حضانت را به دادگاه ارائه دهید.
همچنین مادر تا ۷ سالگی وظیفه قانونی نگهداری فرزند را دارد، مگر اینکه دادگاه خلاف آن را تعیین کند.
در خصوص سپردن به پرورشگاه، بدون حکم دادگاه و در شرایطی که شما بهعنوان پدر صلاحیت دارید، این امکان وجود ندارد.
سلام اگر در دوران جدایی یا پیش از مشخص شدن تکلیف حضانت، زوجه از نگهداری کودک امتناع کند، شما میتوانید از او شکایت کنید. با توجه به اینکه حضانت تا ۷ سالگی معمولا با مادر است، این موضوع نیاز به بررسی شرایط خاص از سوی دادگاه دارد. در صورت عدم توانایی مادر در نگهداری، شما میتوانید درخواست تغییر حضانت یا حل اختلاف را از دادگاه مطرح کنید. البته در این مسیر، بهتر است مشاوره حقوقی دقیق دریافت کنید تا حقوق کودک و شما حفظ شود.
سلام
با توجه به شرایطی که توصیف کردید، در ادامه به تفکیک به سوالات شما پاسخ داده میشود:
امتناع زوجه از نگهداری فرزند و امکان شکایت
بر اساس قوانین ایران، حضانت فرزند هم حق و هم تکلیف والدین است. ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی مقرر میدارد که برای نگاهداری اطفال، مادر تا سن هفت سالگی اولویت دارد. این اولویت، به خصوص برای فرزند شیرخوار به دلیل نیازهای عاطفی و تغذیهای، بیشتر مورد تاکید است.
پیش از آنکه دادگاه در مورد حضانت تصمیم قطعی بگیرد، هر دو والد مسئول نگهداری از فرزند هستند. ماده ۱۱۷۲ قانون مدنی تصریح میکند که هیچ یک از والدین حق ندارند در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها است از نگهداری او امتناع کنند. در صورت امتناع یکی از والدین، دادگاه میتواند به تقاضای والد دیگر، قیم، یکی از نزدیکان طفل یا مدعیالعموم (دادستان)، والدی را که حضانت به عهده اوست ملزم به نگهداری کند. اگر الزام ممکن یا موثر نباشد، دادگاه میتواند هزینه نگهداری طفل را بر عهده پدر (و در صورت فوت پدر، بر عهده مادر) قرار دهد.
بنابراین، از آنجایی که فرزند شما ۱۳ ماهه است و اولویت نگهداری با مادر است، و با توجه به اینکه هنوز تکلیف حضانت توسط دادگاه مشخص نشده، امتناع همسرتان از نگهداری فرزند میتواند مبنای درخواست شما از دادگاه برای الزام ایشان به نگهداری باشد. شما میتوانید این موضوع را در جلسه دادگاه مطرح کرده و از دادگاه بخواهید که همسرتان را به انجام تکلیف قانونی خود ملزم نماید.
الزام قانونی برای نگهداری فرزند شیرخوار توسط زوجه
همانطور که ذکر شد، نگهداری از فرزند تکلیف قانونی والدین است. برای فرزند دختر تا ۷ سالگی، اولویت با مادر است. این بدان معناست که مادر نمیتواند بدون دلیل موجه از نگهداری فرزند شیرخوار خود سر باز زند، مگر اینکه شرایطی وجود داشته باشد که صلاحیت او را برای حضانت سلب کند (مانند جنون، اعتیاد مضر، فساد اخلاقی، یا ازدواج مجدد که مصلحت کودک را به خطر اندازد). تا زمانی که دادگاه تصمیمی مبنی بر عدم صلاحیت مادر یا واگذاری حضانت به شما نگرفته باشد، تکلیف نگهداری با توجه به سن فرزند، متوجه مادر نیز میباشد. امتناع از این تکلیف میتواند منجر به الزام قانونی از سوی دادگاه شود.
سپردن فرزند به پرورشگاه یا بهزیستی
سپردن فرزند به بهزیستی یا پرورشگاه در شرایطی که والدین در قید حیات هستند و صرفا به دلیل اختلافات خانوادگی یا مشکلات موقتی مانند اشتغال و عدم توانایی مالی، به سادگی امکانپذیر نیست. بهزیستی معمولا کودکانی را تحت پوشش قرار میدهد که والدین یا جد پدری آنها شناخته شده نباشند، فوت کرده باشند، یا به تشخیص دادگاه صلاحیت نگهداری از کودک را نداشته باشند و این امر حتی با تعیین امین یا ناظر نیز حاصل نشود.
اولویت اول سازمان بهزیستی، مراقبت از کودک در خانواده زیستی (نزد پدر، جد پدری، مادر و وصی) است. در صورتی که خانواده زیستی صلاحیت کامل نداشته باشد، دادگاه با در نظر گرفتن نظریه کارشناسی سازمان بهزیستی، ممکن است سرپرستی را به آنها واگذار کند اما برای کودک امین یا ناظر تعیین نماید. مراقبت در مؤسسات (مانند شیرخوارگاه) به عنوان آخرین راه حل و معمولا به صورت موقت در نظر گرفته میشود.
در شرایط شما، دادگاه ابتدا به موضوع حضانت و مسئولیت هر یک از والدین رسیدگی خواهد کرد. مشکلات شما در زمینه نگهداری فرزند (اشتغال، عدم وجود کمک از سوی خانواده، و عدم استطاعت مالی برای پرستار) باید در دادگاه مطرح شود تا در تصمیمگیری نهایی برای حضانت و همچنین تعیین نفقه فرزند (که پرداخت آن بر عهده پدر است) لحاظ گردد. این موارد معمولا دلیل مستقیمی برای سپردن فرزند به بهزیستی توسط والدین تلقی نمیشود. دادگاه ممکن است با الزام مادر به نگهداری یا تعیین تکلیف حضانت و نفقه، به این مشکلات رسیدگی کند
