اجرت‌المثل، توقیف ودیعه و مطالبه هزینه‌ها در تخلیه مغازه مشمول قانون ۷۶ چگونه است؟
چند روز پیش درخواست صدور دستور فوری تخلیه مغازه را به شورای حل اختلاف ارائه دادم. آخرین اجاره‌نامه که به امضای سه شاهد رسیده و مشمول قانون موجر و مستاجر ۱۳۷۶ است، بهمن ۱۳۹۱ منقضی شده؛ مستاجر پس از آن تاریخ اجاره‌نامه را تمدید نکرده، اما ماهیانه ۱۲۰ هزار تومان بدون رسید پرداخت کرده است. در قرارداد، جریمه تأخیر و عدم تخلیه روزانه ۱۰ هزار تومان (ماهانه ۳۰۰ هزار تومان) درج شده است. ودیعه ۲ میلیون تومان نزد مستاجر است و در قرارداد یک دستگاه ترازوی دیجیتال نیز به همراه مغازه اجاره داده شده است. چند سؤال دارم: ۱) آیا می‌توان اجرت‌المثل کامل (ماهی ۳۰۰ هزار تومان) را مطالبه کرد یا باید پرداختی‌های مستاجر را کسر نمود؟ آیا اقرار به دریافت ۱۲۰ هزار تومان به ضرر من است و می‌تواند بهانه‌ای برای ادعای تمدید شفاهی اجاره شود؟ ۲) برای توقیف ودیعه، آیا باید پیش از تخلیه دادخواست تأمین خواسته بدهم؟ ۳) آیا مطالبه مالیات مشاغل، قبوض و سایر هزینه‌ها را می‌توان در همان دادخواست اجرت‌المثل مطرح کرد؟ ۴) آیا برای استرداد ترازوی دیجیتال مندرج در قرارداد، دادخواست جداگانه‌ای لازم است یا ارائه قرارداد به مأمور اجرا کافی است؟
