به روز بمانید!
آیا مایل هستید اعلانات مربوط به گفتگوهای آنلاین خود را روی دستگاه خود دریافت کنید؟
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
کیفیت کلیه مشاورهها توسط بنیاد وکلا تضمین میشود
ماده ۱۴۱ قانون مدنی، احیاء را این گونه تعریف میکند:
«مراد از احیای زمین آن است که اراضی موات و مباحه را به وسیله عملیاتی که در عرف آباد کردن محسوب است، از قبیل زراعت، درختکاری، بناساختن و غیره قابل استفاده کنند.»
موات به معنای مرده و بیروح است و اراضی موات، زمینهایی هستند که مالک ندارد و از آنها انتفاع برده نمیشود.
احیاء از اعمال حقوقی بوده و در صورتی موجب مالکیت میشود که با قصد تملک همراه باشد.
بنابراین اگر مسافری به محلی برسد و زمینی را برای مدتی که در آنجا میماند، آباد کند، مالک آن نمیشود؛ لذا ماده ۱۴۳ قانون مدنی میگوید: «هر کس از اراضی موات و مباحه قسمتی را به قصد تملک احیاء کند مالک آن قسمت میشود.»
تملک اراضی موات ایقاع است و به قصد و رضای احیاء کننده نیاز دارد.
احیاء و آباد کردن زمین به اعتبار نحوه انتفاعی که از زمین برده میشود، فرق میکند و باید عملیات بهگونهای باشد که عرف آن را برای انتفاع مورد نظر، آباد بداند.
قانون مدنی مثالهای رایج احیاء را که زراعت، درختکاری و بنا باشد، عنوان کرده و از ذکر اقسام دیگر آن، به کلمه «وغیره» اکتفا کرده است.
بنابراین اگر کسی زمینی را حفر کرده و از آن برای جمعآوری آب، استخر بسازد، آن زمین را آباد کرده است؛ لذا ملاک تحقق احیاء، این است که عرف آن را تایید کند.
بر این اساس، ماده ۱۴۲ قانون مدنی میگوید: «شروع در احیاء از قبیل سنگ چیدن اطراف زمین یا کندن چاه و غیره تحجیر است و موجب مالکیت نمیشود اما برای تحجیرکننده ایجاد حق اولویت در احیاء میکند.»
شروع به احیاء حق تقدمی ایجاد میکند که سایر داوطلبان تملک زمین را از رقابت با آغازکننده باز میدارد.
این حق را حق تحجیر مینامند که مثال شایع آن دیوارکشی و محصور کردن زمین است.
تحجیر در صورتی در اراضی موات، حق اولویت ایجاد میکند که داری شرایط زیر باشد:
با توجه به پیچیدگی موضوع، اگر نیاز به مشورت یا کسب اطلاعات بیشتر دارید، استفاده از خدمات مشاوره حقوقی تلفنی و آنلاین بنیاد وکلا به شما پیشنهاد میشود.
کیفیت کلیه مشاورهها توسط بنیاد وکلا تضمین میشود
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.