شرط فاسخ نیازمند استناد مشروط‌له و انفساخ قهری است؟

با سلام اصولا انفساخ قهری است

وقت بخیر .....انفساخ خودبه خود انجام میشود

سلام انفساخ خودبه خود انجام میشود

سلام
شرط فسخ معمولا موکول به اتفاق یا اقدام خاصی می شود و نیز به صورت قهری رخ می دهد

با درود ، هرچند پاسخ قاطع به پرسش شما ، نیازمند بررسی قرارداد و آرای صادره از محاکم می‌باشد.
ولی درکل ،انفساخ یا فسخ قهری قرارداد به این معناست که بعد از وقوع قراردادی که بطور صحیح واقع شده به دلایل قراردادی یا قانونی و بدون دخالت اراده طرفین معامله عقد منحل شده و از بین می رود. ولی شرط فاسخ یا همان شرط ضمن عقد طرفین مبنی بر اینکه در صورتی که فلان واقعه ی خارجی رخ می دهد ماهیتا نوعی انفساخ محسوب می شود.
بنابراین خیار فسخ یک حق بوده و صاحب آن اراده ی اعمال کردن یا نکردن آن را دارد و عمل فسخ نیز نیاز به انشا دارد در حالی که در شرط انفساخ ، با وقوع حادثه قرارداد خودبخود منحل شده و برای فسخ عقد نیازی به عمل حقوقی هیچ یک از طرفین نمی باشد.

باسلام انفساخ که قهرا رخ می دهد ، برای اظهار نظر بهتر می بایست قرارداد و دادخواست بدوی مورد بررسی قرار گردد.

با سلام
استدلال ایشان اصولا صحیح است با این حال جهت اظهارنظر بایستی قرارداد مزبور و سایر مدارک و مستندات بررسی شود.

کاربر گرامی
جهت اظهارنظر دقیق باید متن دادخواست و مدافعات وکیل خوانده و رای موجود مطالعه شود. استدلالها متنوع است از طرفی اصل حقوقی به نام "منع سوء استفاده از حق " داریم که اگر نفع برنده از شرط فاسخ علی رغم محقق شدن آن همچنان اجرای تعهد را از طرف مقابل بخواهد یا موافقت غیرمستقیمی با ادامه اقدامات قراردادی متعهد داشته باشد، بعدا نمی تواند از بر هم خوردن عقد به استناد شرط سود ببرد.
البته این استدلال هم قابل پاسخ دادن است که لازمه آن مشاوره تلفنی و ارسال مدارک است

بله انفساخ به طور خود به خودی اتفاق میوفتد

سلام و عرض ادب
باید موضوع پرونده شما و ماوقع حادث و معاملی آن برای ابراز نظر پیرامون صحت استناد و استدلال وکیل خوانده بررسی گردد چرا که مبنای استدلال صحیح ولی جزییات استناد به زمان عرفی و لزوم حتمی استناد مشروط له به شرط جهت تحقق انفساخ در شرایط هر نوع پرونده ای، بنظر درست نباشد و لذا اظهارنظر دقیق، مستلزم اطلاع از جزییات پرونده است.

اجمالا خدمتتان عارضم که گرچه انفساخ عقد بطور خودبخودی و قهری واقع میشود لکن از آنجا که عموما شرط فاسخ مندرج در قراردادها دارای یک مشروط له میباشد، اگر بعد از زمانی که بواسطه عدم انجام تعهد یا عدم تحقق شرط؛ عقد، وفق قرارداد منعقده، منفسخ محسوب میشود؛ اقدام یا اقداماتی از طرف مشروط له در موضوع پرونده صورت گرفته باشد که اماره ای بر صرفنظر مشروط له از انفساخ عقد بخاطر عدم تحقق شرط یا عدم انجام تعهد باشد و بر این دلالت کند که مشروط له اگرچه آگاه به عدم انجام تعهد و انفساخ حاصله ناشی از آن بوده است لکن با اقدام بعدی که انجام داده است، اراده باطنی خود بر صرفنظر از شرط فاسخی را که به نفع وی در قرارداد تعبیه شده بوده است، از قبل از تحقق انفساخ، آشکار نموده است؛ دراینصورت شرط انفساخ به اراده مشروط له بر انصراف از تحقق آن، اسقاط شده محسوب خواهد شد.

مثلا در یک قرارداد مشارکت در ساخت که مقرر بوده با عدم کارسازی هریک از چک های کارفرما در سررسید، قرارداد پیمانکاری منفسخ شود لکن پس از عدم کارسازی یکی از چک ها در سررسید، پیمانکار (مشروط له) پس از یکماه از سررسید، بدون آنکه نسبت به مطالبه وجه چک اقدام کرده باشد؛ پیرامون تهیه مصالح لازم جهت امکان تداوم پروژه با کارفرما (مشروط علیه) مذاکره کند ، این امر دلالت بر این دارد که مشروط له پیشاپیش از شرط انفساخی که به نفع وی در قرارداد تعبیه شده بوده است، منصرف شده و آن را اسقاط کرده است و حتی با وجود عدم کارسازی چک های کارفرما، متمایل به ادامه پروژه است وگرنه به جای مذاکره پیرامون تهیه مصالح باید نسبت به مطالبه وجه چک و اعلام انفساخ عقد و ختم تعهدات متقابل اقدام مینمود لذا در این حالت؛ با انصراف مشروط له از شرطی که به نفع حفظ منافع وی در عقد گنجانده شده بوده است؛ دلیلی بر قائل بودن به تحقق قهری انفساخ وجود ندارد.

از طرف دیگر، اگر پس از حصول شرایطی که برای تحقق انفساخ عقد در قرارداد ذکر شده است؛ مشروط علیه همچنان به انجام سایر تعهدات خود مشغول باشد و مشروط له با علم به تداوم اقدامات؛ در یک مدت متعارف با استناد به عدم تحقق شرط یا عدم انجام یکی از تعهدات، خواهان اعلام انفساخ و اعلام ختم عقد و تعهدات متقابل و تعیین تکلیف پیرامون خسارات احتمالی و وجوه التزام و تسویه مالی نهایی طرفین نگردد؛ این امر را باید اماره ای بر اراده انصراف از شرط انفساخی که به نفع وی بوده و تمایل و اعتقاد به بقای عقد از طرف مشروط له محسوب نمود و حتی اگر در این شرایط، مشروط علیه نیز در مدتی متعارف با علم به تحقق شرایط انفساخ، به قطع تعهدات متقابل اقدام ننماید؛ کاشف از اراده متقابل و رضایت وی بر تداوم عقد داشته و دیگر پس از گذشت مدتی مدید به علت بروز اختلافات قراردادی جدید و یا هردلیل حادث دیگری، نمیتواند به انفساخ قبلی عقد استناد کند و ...

لذا این مطلب یکی از موضوعات اختلافی پیچیده در قانون مدنی است که بیش از آن نمیتوان از حیث تخصصی در این مجال به آن ورود کرد.
درصورتی که متمایل باشید میتوانید با رزرو مشاوره اختصاصی، مدارک پرونده و لوایح طرف مقابل و استنادات مربوطه را به سمع و نظر وکیل انتخابی خود رسانده و پیرامون صحت یا عدم صحت استدلال ایشان با توجه به موضوع پرونده و نیز نحوه دفاع مقابل آن و اعتراض به حکم احتمالی مستند به آن، مشاوره تخصصی اخذ نمایید.

شرط انفساخ به جهت شرط بودن مشترک لفظی با خیارات مصرح در قانون مدنی است و با توجه به خودکار بودن موضوع انفساخ ، در زمره موارد اعلامی نمی باشد.

سلام،توضیحات شما ناقصه و بدون مطالعه پرونده و یا حداقل بررسی قرارداد مورد نظر نمیشه نظر داد ولی به صورت کلی می توان گفت فسخ با انفساخ متفاوته،ماده۲۴۴ قانون مدنی هم در مورد فسخه،اگه قراردادی یا عقدی داشته باشین که در آن قید شده در صورت تحقق یا عدم تحقق یک شرط،معامله منفسخ می شود یا خودبخود فسخ می شود،استناد به ماده ۲۴۴ موضوعیتی ندارد. ولی اگر نوشته باشین در صورت تحقق یا عدم تحقق یک شرط برای یکی از طرفین یا هر دو حق فسخ ایجاد می شود، طبعا باید کسی که شرط به نفع او شده به آن استناد و در مهلت عرفی اعلام فسخ کند.

بادرود
بله شرط افساخ با فسخ فرق دارد منفسخ شدن به صورت خودکار بعداز عدم انجام تعهد است