تفاوت سند ذمه و اقرار به دین و شرایط اعتبار آن‌ها چیست؟

باسلام
اقرار به دین یعنی شخص اعلام می‌کند که دینی بر عهده او وجود دارد؛ مانند اینکه بنویسد اینجانب اقرار می‌کنم مبلغ معینی به فلانی بدهکارم. اقرار، در اصل، اعلام وجود یک تعهد قبلی است.
سند ذمه معمولا به سندی گفته می‌شود که در آن شخص متعهد می‌شود مبلغ یا مالی را در ذمه خود بپردازد؛ ممکن است همراه با اقرار به بدهی باشد یا تعهد مستقل ایجاد کند.

سند ذمه خودش ایجادکننده تعهد است؛ اما اقرار به دین فقط اعلام می‌کند که دینی از قبل وجود داشته است.

لزومی ندارد برای هیچ‌یک عوضی پرداخت شود.

در اقرار، بهتر است منشا دین مشخص باشد؛ اما در سند ذمه، خود سند می‌تواند منشا تعهد باشد.

از نظر اصل حقوقی، مبلغ تعهد محدودیت قانونی ندارد؛ ولی اگر مبلغ نامتعارف باشد، ممکن است در صورت اختلاف، از جهت صوری بودن یا ایرادات دیگر مورد بررسی دادگاه قرار گیرد.

سلام و احترام؛
سند اگر تعهد به پرداخت باشد می تواند منشا ایجاد دین گردد. اما صرف اقرار به دین صرفا اخبار و اعتراف به وجود بدهی قبلی می باشد.

عرض سلام
اقرار به دین صرفا اخبار و اعتراف به وجود بدهی قبلی است، اما سند ذمه یا تعهد به پرداخت می‌تواند خود منشا ایجاد دین باشد.

سلام عرض ادب اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.موفق باشید

با سلام
اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.

سلام
اقرار به دین یعنی اینکه شخص وجود دین بر ذمه خود قبول دارد ولی سند ذمه شخص ذمه خود را مشغول می نماید و برای خود تعهد ایجاد می کند صرف امضا کافی است مگر اینکه منشا نامشروع باشد که در اینصورت باطل خواهد بود.
هر مبلغ متعارف و عرفی قابل تعیین است.

سند ذمه و اقرار به دین دو مفهوم متفاوت‌اند. اقرار به دین یعنی شخص وجود یک بدهی پیشین را تایید می‌کند؛ در این حالت منشا دین باید از قبل وجود داشته باشد و اقرار صرفا آن را نشان می دهد. سند ذمه اما یک تعهد مستقل است که شخص ذمه‌اش را به پرداخت مبلغی مشغول می‌کند و لزوما وابسته به رابطه‌ی حقوقی پیشین نیست.....

باسلام
اقرارنامه سندی است که فرد اقرار به بدهکاری می‌کند اما سند ذمه سندی است که متعهد، تعهد به پرداخت وجه آن می کند .

سلام و وقت بخیر
در سند ذمه ای شخص یک دینی رو به ذمه قبول میکنه مثلا قبول میکنه که در قبال شخص الف ، خونه ی الف رو بسازه پس ارکان تعهد و طرفین باید مشخص باشند اما در اقرار فقط اطلاعات کسی ک اقار میکنه و چیزی که به اون اقرار میکنه رو لازم دارد

با سلام
اقرار اخبار به امری است که به ضرر اقرارکنده و نفع مقر له باشد . لذا اقرار به دین وضعیت جدیدی ایجاد نمی کند بلکه خبر از وضعیتی می دهد که وجود داشته با این معنی اقرار به بدهی به این معنی است که بدهکار به وجود بدهی پیشین اقرار می کند یعنی منشا ایجاد دین اقرار نیست بلکه اقرار دلیلی بر وجود دین می باشد . اما سند ذمه سندی است که موجب ایجاد دین می شود و شخص با تنظیم آن بدهکار متعهد له می گردد و تعهدی بر ذمه او قرار می گیرد .
اینکه باید برای هر دو عوض پرداخت شود یا نه جای بحث دارد اگر منظور این است در ازای اقرار باید عوض پرداخت شود جواب منفی است چون اقرار اخبار به وجود حق است اما اگر منظور شما بدهی منشا می باشد در اکثر موارد جواب مثبت است اما پس از اقرار اثبات وجود عوض قبلی ضرورتی ندارد چرا که اقرار خود دلیل است . در خصوص سند ذمه اصولا تنظیم آن ذمه را مشغول می کند و در صورتی که شخص ادعایی داشته باشد که امضا در جهت عوضی بوده که پرداخت نشده ممکن است دادگاه به آن رسیدگی کند هرچند در مواردی مثل اسناد تجاری به موجب وصف تجریدی و تنجیزی بسیاری از ایرادات مسموع نخواهد بود . عوض نیز هر چیزی شامل حق ، عین ، منفعت و فعل می تواند باشد به شرط مشروعیت .
اصولا نیازی نیست بین عوضین تناسبی باشد مگر در عقود مغابنه ای که در صورتی که بین عوضین تناسب نباشد و یک طرف عالم به آن نباشد و خیار غبن ساقط نشده باشد مغبون می تواند عقد را فسخ نماید . اما صرف عدم وجود توازن مانع ایجاد تعهد نیست کما اینکه عقود رایگان در قانون پذیرفته شده اند .

با سلام اقرار به دین یعنی اعلام بدهی‌ای که قبلا به علتی ایجاد شده اما سند ذمه می‌تواند خودش ایجادکننده دین باشد عوض الزامی نیست ولی معمولا پول مال یا خدمت است در اقرار بهتر است منشا بدهی مشخص باشد اما در سند ذمه صرف امضا می‌تواند منشا تعهد باشد مبلغ نیز محدودیت قانونی مشخصی ندارد مگر اینکه صوری یا نامشروع بودن آن ثابت شود

درود
منظور از اقرارنامه در واقع سندی است که فرد اقرار به بدهکاری خویش می‌کند اما سند ذمه سندی است که طی آن رد متعهد به پرداخت وجه می‌شود
ضمن اینکه هردو معتبر بوده و از لحاظ ماهیتی متفاوتند..

سلام
هر دو دارای اعتبار هستند اما به لحاظ ماهیتی تفاوت دارند منظور از اقرارنامه در واقع سندی است که فرد اقرار به بدهکاری خویش می‌کند اما سند ذمه سندی است که طی آن رد متعهد به پرداخت وجه می‌شود

سلام کاربرگرامی اقرار به دین یعنی شخص اعلام می‌کند قبلا بدهکار شده است؛ اما سند ذمه می‌تواند خود منشا ایجاد بدهی و تعهد باشد.
در اقرار، اصل بر وجود یک سبب قبلی برای دین است؛ ولی در سند ذمه، خود سند و امضا می‌تواند دلیل ایجاد تعهد باشد.
ذکر عوض برای اعتبار هیچ‌کدام الزامی نیست، مگر اینکه ماهیت رابطه حقوقی اقتضای آن را داشته باشد.
عوض می‌تواند پول، مال، خدمت، انجام کار یا اسقاط حق باشد.
منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، اما در سند ذمه همیشه شرط صحت نیست.
مبلغ تعهد را طرفین آزادانه تعیین می‌کنند و لزوما نیازی به تناسب دقیق با عوض ندارد

سلام
اقرار به دین: یک اخبار است. یعنی شخص خبر می‌دهد که «از قبل» به دیگری بدهکار بوده است. اقرار، عمل حقوقی یک‌جانبه (ایقاع) است و برای صحت آن، قبول طرف مقابل شرط نیست. اقرار در واقع «کاشف» از یک دین قدیمی است.
سند ذمه: در اصطلاح ثبتی، سندی است که به موجب آن شخصی متعهد به پرداخت وجه نقد یا رد مال (مانند طلا) می‌شود. سند ذمه می‌تواند ناشی از یک قرارداد (مثل خرید نسیه) یا ناشی از همان اقرار به دین باشد. در واقع، وقتی شما در دفترخانه «اقرار به دین» می‌کنید، نتیجه‌ی آن صدور یک «سند ذمه‌ای» است که قابلیت اجرایی دارد.

سند ذمه معمولا یک تعهد مستقل به پرداخت دین است که خود سند می‌تواند منشا ایجاد دین باشد، اما اقرار به دین صرفا اعلام این است که بدهی‌ای از قبل وجود داشته و اقرارکننده آن را تایید می‌کند.

در اقرار به دین، وجود عوض شرط نیست چون بدهی قبلا ایجاد شده؛ اما در سند ذمه اگر تعهد جدید و ابتدایی باشد باید سبب مشروع داشته باشد، هرچند لازم نیست عوض مشخصا در متن بیاید.

منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، ولی در عمل امضای یک سند تعهد پرداخت می‌تواند خودش سبب دین محسوب شود مگر اینکه خلافش ثابت شود. از نظر مبلغ، اصل بر آزادی اراده است و هر مبلغی می‌تواند تعیین شود، اما اگر نامتعارف و غیرمنطقی باشد ممکن است در صورت طرح دعوا از جهت صوری بودن، ربوی بودن یا فقدان جهت مشروع مورد ایراد قرار گیرد.