تفاوت سند ذمه و اقرار به دین و شرایط اعتبار آن‌ها چیست؟

سلام کاربرگرامی اقرار به دین یعنی شخص اعلام می‌کند قبلا بدهکار شده است؛ اما سند ذمه می‌تواند خود منشا ایجاد بدهی و تعهد باشد.
در اقرار، اصل بر وجود یک سبب قبلی برای دین است؛ ولی در سند ذمه، خود سند و امضا می‌تواند دلیل ایجاد تعهد باشد.
ذکر عوض برای اعتبار هیچ‌کدام الزامی نیست، مگر اینکه ماهیت رابطه حقوقی اقتضای آن را داشته باشد.
عوض می‌تواند پول، مال، خدمت، انجام کار یا اسقاط حق باشد.
منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، اما در سند ذمه همیشه شرط صحت نیست.
مبلغ تعهد را طرفین آزادانه تعیین می‌کنند و لزوما نیازی به تناسب دقیق با عوض ندارد

سلام
اقرار به دین: یک اخبار است. یعنی شخص خبر می‌دهد که «از قبل» به دیگری بدهکار بوده است. اقرار، عمل حقوقی یک‌جانبه (ایقاع) است و برای صحت آن، قبول طرف مقابل شرط نیست. اقرار در واقع «کاشف» از یک دین قدیمی است.
سند ذمه: در اصطلاح ثبتی، سندی است که به موجب آن شخصی متعهد به پرداخت وجه نقد یا رد مال (مانند طلا) می‌شود. سند ذمه می‌تواند ناشی از یک قرارداد (مثل خرید نسیه) یا ناشی از همان اقرار به دین باشد. در واقع، وقتی شما در دفترخانه «اقرار به دین» می‌کنید، نتیجه‌ی آن صدور یک «سند ذمه‌ای» است که قابلیت اجرایی دارد.

سند ذمه معمولا یک تعهد مستقل به پرداخت دین است که خود سند می‌تواند منشا ایجاد دین باشد، اما اقرار به دین صرفا اعلام این است که بدهی‌ای از قبل وجود داشته و اقرارکننده آن را تایید می‌کند.

در اقرار به دین، وجود عوض شرط نیست چون بدهی قبلا ایجاد شده؛ اما در سند ذمه اگر تعهد جدید و ابتدایی باشد باید سبب مشروع داشته باشد، هرچند لازم نیست عوض مشخصا در متن بیاید.

منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، ولی در عمل امضای یک سند تعهد پرداخت می‌تواند خودش سبب دین محسوب شود مگر اینکه خلافش ثابت شود. از نظر مبلغ، اصل بر آزادی اراده است و هر مبلغی می‌تواند تعیین شود، اما اگر نامتعارف و غیرمنطقی باشد ممکن است در صورت طرح دعوا از جهت صوری بودن، ربوی بودن یا فقدان جهت مشروع مورد ایراد قرار گیرد.