موضوعتان را بگویید، در چند ثانیه به وکیلِ در دسترس میرسید
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
تفاوت سند ذمه و اقرار به دین و شرایط اعتبار آنها چیست؟
پرسیده شده ۳ ماه پیش
۲۴ پاسخ ثبت شده
سند ذمه با اقرار به دین چه تفاوتی دارد؟ آیا برای هر دو باید عوض پرداخت شود و انواع عوض شامل چه مواردی میشود؟ آیا منشأ بدهی باید مشخص باشد یا صرف امضای سند میتواند خود منشأ دین تلقی شود؟ همچنین آیا مبلغ سند باید تناسب اقتصادی با تعهد داشته باشد یا هر مبلغی قابل تعیین است؟
جمعبندی پاسخ وکلاهوش مصنوعی
اقرار به دین صرفاً اعلام و اعتراف به وجود یک بدهی قبلی است، در حالی که سند ذمه خودش میتواند منشأ ایجاد تعهد و بدهی جدید باشد. برای هیچکدام پرداخت عوض شرط اصلی نیست و مبلغ نیز طبق اراده طرفین تعیین میشود، اما نامتعارف بودن مبلغ یا نامشروع بودن منشأ میتواند اعتبار سند را زیر سؤال ببرد.
این قاعده کلی تفاوت دو سند است، اما اثر حقوقی نوشته شما به عبارات دقیق بهکاررفته و مشروع بودن جهت آن بستگی دارد.
آسیه فتاحی امیردهیآنلاینوکیل پایه یک مرکز وکلای قوهقضاییه·۴٫۸
پاسخ هوشمند بنیاد وکلاهوش مصنوعی
تفاوت بنیادین سند ذمه و اقرار به دین
اقرار به دین صرفاً اخبار از یک بدهی گذشته است و لزوماً تعهد جدیدی ایجاد نمیکند، اما سند ذمه سندی است که متعهد در آن ذمه خود را مشغول کرده و تعهد به پرداخت ایجاد مینماید. برای اعتبار این اسناد لزومی به پرداخت عوض نیست و خود امضای سند ذمه میتواند منشأ دین باشد. از نظر مبلغ نیز محدودیتی وجود ندارد، ولی اگر مبلغ نامتعارف باشد ممکن است در دادگاه از جهت صوری بودن یا نامشروع بودن منشأ مورد تردید و رسیدگی قرار گیرد.
این پاسخ بهصورت خودکار تولید شده و جای مشاورهی حقوقی با وکیل را نمیگیرد؛ پاسخهای وکلا در ادامه آمده است.
سند ذمه معمولا یک تعهد مستقل به پرداخت دین است که خود سند میتواند منشا ایجاد دین باشد، اما اقرار به دین صرفا اعلام این است که بدهیای از قبل وجود داشته و اقرارکننده آن را تایید میکند.
در اقرار به دین، وجود عوض شرط نیست چون بدهی قبلا ایجاد شده؛ اما در سند ذمه اگر تعهد جدید و ابتدایی باشد باید سبب مشروع داشته باشد، هرچند لازم نیست عوض مشخصا در متن بیاید.
منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، ولی در عمل امضای یک سند تعهد پرداخت میتواند خودش سبب دین محسوب شود مگر اینکه خلافش ثابت شود. از نظر مبلغ، اصل بر آزادی اراده است و هر مبلغی میتواند تعیین شود، اما اگر نامتعارف و غیرمنطقی باشد ممکن است در صورت طرح دعوا از جهت صوری بودن، ربوی بودن یا فقدان جهت مشروع مورد ایراد قرار گیرد.
با سلام
اقرار اخبار به امری است که به ضرر اقرارکنده و نفع مقر له باشد . لذا اقرار به دین وضعیت جدیدی ایجاد نمی کند بلکه خبر از وضعیتی می دهد که وجود داشته با این معنی اقرار به بدهی به این معنی است که بدهکار به وجود بدهی پیشین اقرار می کند یعنی منشا ایجاد دین اقرار نیست بلکه اقرار دلیلی بر وجود دین می باشد . اما سند ذمه سندی است که موجب ایجاد دین می شود و شخص با تنظیم آن بدهکار متعهد له می گردد و تعهدی بر ذمه او قرار می گیرد .
اینکه باید برای هر دو عوض پرداخت شود یا نه جای بحث دارد اگر منظور این است در ازای اقرار باید عوض پرداخت شود جواب منفی است چون اقرار اخبار به وجود حق است اما اگر منظور شما بدهی منشا می باشد در اکثر موارد جواب مثبت است اما پس از اقرار اثبات وجود عوض قبلی ضرورتی ندارد چرا که اقرار خود دلیل است . در خصوص سند ذمه اصولا تنظیم آن ذمه را مشغول می کند و در صورتی که شخص ادعایی داشته باشد که امضا در جهت عوضی بوده که پرداخت نشده ممکن است دادگاه به آن رسیدگی کند هرچند در مواردی مثل اسناد تجاری به موجب وصف تجریدی و تنجیزی بسیاری از ایرادات مسموع نخواهد بود . عوض نیز هر چیزی شامل حق ، عین ، منفعت و فعل می تواند باشد به شرط مشروعیت .
اصولا نیازی نیست بین عوضین تناسبی باشد مگر در عقود مغابنه ای که در صورتی که بین عوضین تناسب نباشد و یک طرف عالم به آن نباشد و خیار غبن ساقط نشده باشد مغبون می تواند عقد را فسخ نماید . اما صرف عدم وجود توازن مانع ایجاد تعهد نیست کما اینکه عقود رایگان در قانون پذیرفته شده اند .
سلام پیرو سوال شما، اقرار به دین یک عمل حقوقی و اخبار شخص به وجود حق برای دیگری است و طبق مواد ۱۲۵۹ و ۱۲۷۵ قانون مدنی، برای اعتبار آن لزوما پرداخت عوض یا اثبات منشا دین لازم نیست؛ حتی اختلاف درباره سبب اقرار نیز مانع اعتبار آن نیست. «سند ذمه» اگر منظور سندی باشد که شخص در آن تعهد یا اشتغال ذمه خود را میپذیرد، باید از حیث مفاد و ماهیت حقوقی بررسی شود و صرف عنوان سند تعیینکننده نیست؛ اگر متضمن اقرار صریح به دین باشد، خود اقرار میتواند منشا الزام باشد. عوض نیز فقط در عقود معاوضی ضرورت دارد و در قراردادهایی مانند صلح، صلح بلاعوض نیز قانونا معتبر است؛ بنابراین هر سند یا تعهدی الزاما نیازمند عوض نیست. منشا دین در اقرار لازم نیست حتما در سند ذکر شود و حتی اختلاف طرفین درباره سبب، مانع صحت اقرار نیست؛ اما اگر اصل وجود دین مورد مناقشه باشد، شرایط و مفاد دقیق سند اهمیت پیدا میکند. درباره مبلغ نیز اصل بر این نیست که حتما باید با یک تعهد اقتصادی مشخص تناسب داشته باشد؛ میتوان تعهد مالی با مبلغ معین ایجاد کرد، مگر اینکه جهت یا مفاد آن با قانون، نظم عمومی یا قواعد آمره تعارض داشته باشد.
با سلام اقرار به دین یعنی اعلام بدهیای که قبلا به علتی ایجاد شده اما سند ذمه میتواند خودش ایجادکننده دین باشد عوض الزامی نیست ولی معمولا پول مال یا خدمت است در اقرار بهتر است منشا بدهی مشخص باشد اما در سند ذمه صرف امضا میتواند منشا تعهد باشد مبلغ نیز محدودیت قانونی مشخصی ندارد مگر اینکه صوری یا نامشروع بودن آن ثابت شود
سلام کاربرگرامی اقرار به دین یعنی شخص اعلام میکند قبلا بدهکار شده است؛ اما سند ذمه میتواند خود منشا ایجاد بدهی و تعهد باشد.
در اقرار، اصل بر وجود یک سبب قبلی برای دین است؛ ولی در سند ذمه، خود سند و امضا میتواند دلیل ایجاد تعهد باشد.
ذکر عوض برای اعتبار هیچکدام الزامی نیست، مگر اینکه ماهیت رابطه حقوقی اقتضای آن را داشته باشد.
عوض میتواند پول، مال، خدمت، انجام کار یا اسقاط حق باشد.
منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، اما در سند ذمه همیشه شرط صحت نیست.
مبلغ تعهد را طرفین آزادانه تعیین میکنند و لزوما نیازی به تناسب دقیق با عوض ندارد
محمدمهدی قنبری
۳ ماه پیش
کاراموز وکالت مرکز وکلای قوهقضاییه
۴٫۹·۶۷ مشاوره موفق
سلام
اقرار به دین: یک اخبار است. یعنی شخص خبر میدهد که «از قبل» به دیگری بدهکار بوده است. اقرار، عمل حقوقی یکجانبه (ایقاع) است و برای صحت آن، قبول طرف مقابل شرط نیست. اقرار در واقع «کاشف» از یک دین قدیمی است.
سند ذمه: در اصطلاح ثبتی، سندی است که به موجب آن شخصی متعهد به پرداخت وجه نقد یا رد مال (مانند طلا) میشود. سند ذمه میتواند ناشی از یک قرارداد (مثل خرید نسیه) یا ناشی از همان اقرار به دین باشد. در واقع، وقتی شما در دفترخانه «اقرار به دین» میکنید، نتیجهی آن صدور یک «سند ذمهای» است که قابلیت اجرایی دارد.
سلام
هر دو دارای اعتبار هستند اما به لحاظ ماهیتی تفاوت دارند منظور از اقرارنامه در واقع سندی است که فرد اقرار به بدهکاری خویش میکند اما سند ذمه سندی است که طی آن رد متعهد به پرداخت وجه میشود
با سلام
سند ذمه معمولا سندی است که وجود یک تعهد یا دین را بر عهده شخص نشان میدهد؛ اما اقرار به دین اعلام و پذیرش وجود دین از سوی مدیون است و لزوما نیازمند ذکر منشا آن نیست.
در هر دو مورد، پرداخت عوض الزامی نیست؛ اگر رابطه حقوقی از نوع معاوضی باشد، عوض میتواند وجه نقد، مال، انجام کار یا هر منفعت مشروع و قابل تقویمی باشد.
منشا دین در اقرار اصولا میتواند مشخص نشده باشد و صرف اقرار، در حدود شرایط قانونی، آثار خود را دارد. مبلغ تعهد نیز الزاما نیازمند تناسب اقتصادی با تعهد نیست، مگر اینکه موضوع با ربا، معامله صوری، غرر، جهت نامشروع یا قواعد آمره برخورد داشته باشد.
باسلام، اقرار به دین یعنی شخص اعلام میکند که قبلا بدهکار شده است، در حالی که سند ذمه میتواند خود منشا ایجاد بدهی و تعهد باشد؛ در اقرار، اصل بر وجود سبب قبلی دین است، اما در سند ذمه، خود سند و امضا میتواند دلیل ایجاد تعهد باشد. ذکر عوض برای اعتبار هیچکدام الزامی نیست مگر اینکه ماهیت رابطه حقوقی اقتضا کند و عوض نیز میتواند پول، مال، خدمت، انجام کار یا اسقاط حق باشد. منشا بدهی بهتر است مشخص باشد، اما در سند ذمه همیشه شرط صحت نیست و مبلغ تعهد نیز با توافق طرفین تعیین میشود و لزوما نیازی به تناسب دقیق با عوض ندارد.
باسلام
اقرار به دین یعنی شخص اعلام میکند که دینی بر عهده او وجود دارد؛ مانند اینکه بنویسد اینجانب اقرار میکنم مبلغ معینی به فلانی بدهکارم. اقرار، در اصل، اعلام وجود یک تعهد قبلی است.
سند ذمه معمولا به سندی گفته میشود که در آن شخص متعهد میشود مبلغ یا مالی را در ذمه خود بپردازد؛ ممکن است همراه با اقرار به بدهی باشد یا تعهد مستقل ایجاد کند.
سند ذمه، سندی است که دین را بدون ذکر منشا اثبات میکند، اما اقرار به دین، اذعان به بدهی با تعیین منشا است. برای اعتبار سند ذمه، نیازی به ذکر عوض نیست و صرف امضای سند، منشا دین محسوب میشود. مبلغ سند باید معین باشد، اما تناسب اقتصادی با تعهد الزامی نیست. برای اثبات، ارائه سند به دادگاه کافی است. در صورت انکار، بار اثبات بر عهده مدعی است.
سند ذمه و اقرار به دین دو مفهوم متفاوتاند. اقرار به دین یعنی شخص وجود یک بدهی پیشین را تایید میکند؛ در این حالت منشا دین باید از قبل وجود داشته باشد و اقرار صرفا آن را نشان می دهد. سند ذمه اما یک تعهد مستقل است که شخص ذمهاش را به پرداخت مبلغی مشغول میکند و لزوما وابسته به رابطهی حقوقی پیشین نیست.....
با سلام
اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.
سلام عرض ادب اقرارنامه صرفا حاوی یک اقرار به ضرر خود و به نفع دیگریست که موضوع آن مستقیما دلالت بر لزوم ایفای دین یا تعهد نمی نماید در حالی که سند ذمه حاوی یک یا چند تعهد می باشد که شخص متعهد را ملزم به ایفای آن می نماید.موفق باشید
سلام سند ذمه میتواند خودش منشا تعهد باشد ولی اقرار به دین معمولا تایید یک بدهی موجود است و برای هیچکدام صرفا پرداخت عوض شرط نیست عوض میتواند پول مال منفعت یا انجام کار باشد و مبلغ تعهد هم اصولا میتواند هر میزان مورد توافق باشد مگر صوری یا فاقد قصد واقعی باشد
سلام
اقرار به دین یعنی اینکه شخص وجود دین بر ذمه خود قبول دارد ولی سند ذمه شخص ذمه خود را مشغول می نماید و برای خود تعهد ایجاد می کند صرف امضا کافی است مگر اینکه منشا نامشروع باشد که در اینصورت باطل خواهد بود.
هر مبلغ متعارف و عرفی قابل تعیین است.
درود
منظور از اقرارنامه در واقع سندی است که فرد اقرار به بدهکاری خویش میکند اما سند ذمه سندی است که طی آن رد متعهد به پرداخت وجه میشود
ضمن اینکه هردو معتبر بوده و از لحاظ ماهیتی متفاوتند..
سلام و وقت بخیر
در سند ذمه ای شخص یک دینی رو به ذمه قبول میکنه مثلا قبول میکنه که در قبال شخص الف ، خونه ی الف رو بسازه پس ارکان تعهد و طرفین باید مشخص باشند اما در اقرار فقط اطلاعات کسی ک اقار میکنه و چیزی که به اون اقرار میکنه رو لازم دارد
سند ذمه خودش ایجادکننده تعهد است؛ اما اقرار به دین فقط اعلام میکند که دینی از قبل وجود داشته است.
لزومی ندارد برای هیچیک عوضی پرداخت شود.
در اقرار، بهتر است منشا دین مشخص باشد؛ اما در سند ذمه، خود سند میتواند منشا تعهد باشد.
از نظر اصل حقوقی، مبلغ تعهد محدودیت قانونی ندارد؛ ولی اگر مبلغ نامتعارف باشد، ممکن است در صورت اختلاف، از جهت صوری بودن یا ایرادات دیگر مورد بررسی دادگاه قرار گیرد.
کاربر بنیاد وکلا
۱ ماه پیش
سلام سند ذمه متضمن یک تعهد مستقل به پرداخت دین است و خود سند میتواند مبنای ایجاد تعهد باشد اما اقرار به دین صرفا تایید وجود بدهی قبلی و پذیرش آن توسط اقرارکننده است
