اگر زوجه در خانه حضور داشته باشد و وظایف و تکالیف خود را انجام ندهد کسی نمیتواند و نباید ادعای تمکین داشته باشد؟

با عرض سلام و وقت بخیر
در موضوعی جدا در ارتباط با یک سری از رفتار های زوجه و عدم حسن معاشرت ایشان صحبتی کردم و دوستان زیادی لطف کرده اند و نظرشون رو بیان کردند اما موضوعی که بهتر از بنده از آن مطلع هستید این است که قانونگذار در تعریف قانون سعی بر تعریفی جامع و مانع دارد و اینگونه برداشت های سطحی از متن قانون و وظایف زوجیت و تمکین صرفا یک تفسیر به رای ناقص تلقی میشود. جامع بودن کلمه "وظایف زوجیت" یعنی تمام مصادیق مربوط به آن را در بر خواهد گرفت .
بطور مثال دوستان فرمودند که عدم حسن معاشرت زوجه ضمانت اجرایی ندارد و جزیی از وظایف زوجیت نیست سوالاتی پیش می آید:
اولا ماده قانونی ضمانت اجرایی دارد وگرنه قانون محسوب نخواهد شد و در غیر اینصورت مانع بودن و جامع بودن قانون زیر سوال است
ثانیا چطور قانونگذار در مقابل در سند نکاحیه جهت ضمانت اجرایی این حق برای زوجه موضوع طلاق را مطرح کرده است؟
ثالثا آیا طبق ماده قانونی ۱۱۰۳ حسن معاشرت تکلیفی متقابل و مشترک نیست؟
اگر نیست که باید باشد پس چطور قانونگذار این حق را به زوجه داده اما حتی محدودیت نفقه را هم برای زوج در نظر نگرفته است؟
رابعا طبق ماده ۱۱۰۳ واژه مکلف شدن به معنای وظیفه ای است محول شده و لازم الاجرا که این لازم الاجرا بودن از لحظه عقد نکاح رخ میدهد . پس مکلف شدن به معنای وظیفه داشتن است
در ادامه قانونگذار طبق ماده قانونی م ۱۱۰۸ بیان میکند
"هر گاه زن بدون مانع مشروع از ادای وظائف زوجیت امتناع کند مستحق نفقه نخواهد بود".
آیا گستره تعریف وظایف زوجیت صرفا در حد حضور زوج یا زوجه در خانه است؟ تفسیر به رای این موضوع به شکلی اینچنین سطحی تناقض با متن خود قانون که در صورت سو معاشرت مرد حق طلاق را به زن می دهد ندارد؟
با فرض این موضوع یعنی اگر زوجه در خانه حضور داشته باشد و و ظایف و تکالیف خود را انجام ندهد کسی نمیتواند و نباید ادعای تمکین داشته باشد؟ این موضوع منافاتی با " ادای " وظایف زوجیت طبق قانون ندارد؟
متاسفانه نظرات عامیانه و تناقض گویی ها بسیار است
همگی میدانیم که لغت تمکین جایگزین وظایف زوجیت در مباحث حقوقی شده است
حال سوال من این است که مصادیق دقیق و قابل استناد وظایف زوجیت چیست؟