انجام امور محجور در قالب وصیت، لغو قیمومت و تنفیذ وصیت‌نامه

با سلام، پدرم در سال ۱۳۷۰ با دست خط و امضاء خودشان وصیتنامه و تقسیم‌نامه‌ای عادی تنظیم نمود و در سال ۱۳۷۲ فوت شدند. صحت و مفاد وصیت که بیش از ثلث نیز هست، مورد تایید همه وراث می‌باشد و طبق ماده ۸۲۶ قانون مدنی، بر حسب وصیتنامه، سرپرستی، نگهداری و اداره امور برادر محجورم به من واگذار شده و در واقع وصی محجور محسوب می‌شوم. در سال ۷۲ به دلیل عدم اطلاع از قانون به دادگستری مراجعه و به عنوان قیم رسمی محجور منصوب شدم، در حالی که اکنون متوجه شدم با توجه به وصایت پدر، مادام که وصی از ناحیه پدر منصوب شده باشد نوبت به قیمومیت نمی‌رسد و چون برای رعایت صلاح و حفظ حقوق برادر محجورم و رعایت غبطه مولی‌علیه تنفیذ وصیت لازم و ضروریست، لذا در آبان ۱۴۰۲ دادخواست تنفیذ وصیت را که همه وراث آن را تایید و قبول دارند دادم. قاضی به جای آن که وصیتی را که همه وراث اجازه داده‌اند تنفیذ نماید، رای داده "چون همه وراث وصیت را قبول دارند و طبق ماده ۲۳۳ قانون مدنی اصل بر صحت اعمال حقوقی است و درمانحن فیه نزاع و ترافعی در بین نیست تا دادگاه وارد رسیدگی و فصل خصومت نماید، مضافا اینکه دادگاه مرجع تنفیذ اسناد عادی نیست و چنانچه اشخاص مدعی بطلان یا انحلال اعمال حقوقی هستند، در آن خصوص طرح دعوا نمایند، در غیراینصورت اصل صحت اعمال حقوقی در خصوص عقود و ایقاعات منقعده جاری و ساری بوده، لذا دعوای خواهان مسموع نیست و قرار رد دعوای خواهان صادر می‌شود". اولا آیا رای صادره درست است؟ دوما آیا قاضی نباید با توجه به اجازه همه وراث وصیتنامه را تنفیذ می‌کرد؟ آیا اگر همه وراث وصیت را تایید و اجازه کنند، امکان تنفیذ آن وجود ندارد؟ سوما با توجه به مطالب فوق، چگونه میتوانم نسبت به لغو قیمومیت خود با توجه به اولویت وصایت بر قیمومیت اقدام، تا نسبت به انجام امور محجور در قالب وصایت اقدام کنم؟