اعاده دادرسی در محکومیت کیفری علیرغم وجود ادله مخالف — استناد به ماده ۴۷۴؟
اینجانب و همسرم در سال ۱۴۰۳ به اتهام ممانعت از حق، به موجب رأی قطعی دادگاه تجدیدنظر محکوم شدیم و حکم اجرا گردید. در سال ۱۴۰۴، مجدداً همان اتهام به همراه ضرب و جرح عمدی علیه ما مطرح شد. دادسرا نسبت به ممانعت از حق قرار موقوفی تعقیب (به استناد اعتبار امر مختوم) و نسبت به ضرب و جرح قرار منع تعقیب صادر کرد. شاکی دلیل جدیدی ارائه نداد و اظهاراتش در دادگاه با دادسرا متناقض بود؛ با این حال دادگاه ما را به پرداخت دیه محکوم نمود. ادله متقنی در پرونده وجود دارد که نشان میدهد در تاریخ موردادعا هیچ ضرب و جرح یا ممانعت از حقی رخ نداده، اما دادگاه به این دلایل ترتیب اثر نداده است. خواهشمندم راهنمایی کنید برای اعاده دادرسی به کدام بند یا بندهای ماده ۴۷۴ قانون آیین دادرسی کیفری باید استناد کنم و استدلال هر بند چگونه باید باشد؟