آیا درست بوده تصمیم دو شعبه بدوی و تجدیدنظر؟
سلام
کسی که حکم محکومیت قطعی دارد و زمین ثبتی که دارد را بعد از قطعیت با قولنامه می‌فروشد و وکالتنامه هم به خریدار می‌دهد اما چون خریدار وقت نکرده در اداره ثبت بنام خودش بزنه ، هنوز به اسم فروشنده محکوم باقی مونده و دادگاه همین زمین رو جهت استیفای محکوم به توقیف کرده و در مزایده فروخته
و خریدار هم با اینکه سندش هنوز به اسم شخص محکوم بوده با استناد به قولنامه و وکالتنامه اعتراض ثالث اجرایی داده اما بدوی به دلیل اینکه خریدار رو ذینفع ندونسته قرار رد دعوی صادر کرده و تجدیدنظر هم گفته خواسته جزمی و منجز نبوده و قرار رد دعوی صادر کرده و از اونجا که قرار رد صادر شده خریدار دوباره مجدد دعوا رو طرح کنه عقلانی هست؟ و اینکه چه چیزایی به پرونده باید اضافه کنه
ضمن اینکه شخص داین هم به ماده ۲۱ محکومیت های مالی استناد کرده و همچنین به قانون ثبت استناد کرده بود که اسناد عادی در محاکم پذیرفته نیست آیا این دفاعیات داین هم تاثیر گذار بوده ؟
سوال کلی بنده اینه آیا بدوی و تجدیدنظر خریدار رو ذینفع ندونستن درست بوده؟ و بنظرتون خریداری که سندش هنوز به اسم فروشنده محکومه و تاریخ خریدش در قولنامه و وکالتنامه هم بعد از قطعیت رای هست آیا در طرح مجدد دعوی شانسی داره با این اوضاع و احوال؟
برخی وکلا معتقدند قرارهای رد دعوا جنبه شکلی داشته و مانع طرح مجدد دعوا با دادخواست صحیح نیست، اما از نظر برخی دیگر آرای صادره درست بوده زیرا تاریخ سند عادی در برابر شخص ثالث معتبر نیست.
اینکه طرح مجدد دعوا نتیجه بدهد یا خیر، مستقیماً به زمان معامله و نحوه نگارش دادخواست جدید شما بستگی دارد.
