ازدواج در زمان عده

اگر مردی نسبت به عده ی زن جاهل باشد و ازدواج کند در صورت نزدیکی نسبت به هم حرام مؤبد خواهند بود.

اگر نکاح در عده واقع شود و به دنبال آن نزدیکی به عمل آید. در صورتی که نزدیکی بعد از انقضای عده صورت گیرد، نسبت به یکدیگر حرام مؤبد خواهند شد.

البته این در صورتی است که جهل به موضوع داشته باشیم یا جهل به حکم داشته باشیم و گرنه علم داشته باشیم مساله با همان عقدی که انجام شده ولو اینکه نزدیکی صورت نگرفته باشد حرام موبد بوجود می اید.

فرض دیگری را هم مطرح کردند البته نادر است اگر زنی از شوهرش جدا شده ولی عده اش شروع نشده است. البته این نادر است آن را در مورد زنی عنوان بشود که شوهرش فوت کرده ولی خبر فوت شوهر به او نرسیده است.

ما بعدا خواهیم گفت که اگر چنین اتفاقی بیفتد، زن باید از زمانی که خبر فوت شوهر به او می رسد از آن زمان عده نگه بدارد و لذا فاصله فوت و فاصله خبردادن شش ماه طول بکشد، آن زن بعد از آن شش ماه که از مرگ شوهرش گذشته تازه باید عده اش را شروع کند، فرض هم می شود آن زن فرزند در رحم ندارد و چهارماه و ده روز دیگر عده نگه بدارد چهارماه و ده روز را با شش ماه اضافه بکنیم؛ آن وقت مدت این مجموعه فوت تا پایان عده ده ماه و ده روز می شود، آن چهار ماه و ده روز عده اش است اگر کسی قبل از آنیکه خبر فوت شوهر به این زن برسد و این مرد با این زن ازدواج بکند فرض هم داشته باشیم که این مرد جهل داشته است، بعد خبر برسد ایا این زن بر آن مرد حرام موبد خواهد بود یا نه.

در قانون چیزی در این مساله گفته نشده است باز به لحاظ اینکه قانون گذار می گوید: اگر با زنی که در عده است فرض اینست که درست است که این زن قبلا شوهرش فوت کرده است ولی عده که نداشته، شوهر هم نداشته پس زنی بدون شوهر و زنی بدون عده می شود، اگر ایشان با کسی ازدواج کرد آن ازدواج موجب حرام موبد نخواهد بود باز هم تاکید می شود، در فرض جهل به مساله است؛ یعنی اگر علم داشت بحث جدایی است.

نظر دیگری فقها و حقوق دانان دارند انها می گویند فرقی نمی کند که ولو اینکه ان زن عده اش شروع نشده باشد، اگر این انتخاب افتاد نزدیکی هم صورت گرفت این حرام موبد خواهد بود.

اگر همسر زنی فوت کرده باشد و زن قصد ازدواج مجدد را داشته باشد باید عده نگه دارد، حتی اگر به اندازه ی عده یا بیشتر از مدت آن از مرگ شوهر گذشته باشد، در صورتی که عده نگه ندارد و ازدواج کند موجب حرمت مؤبد نمی شود.

مطلب دیگری هست و آن اینست که اگر مرد با زن شوهر دار یا زنی که در عده غیر است نکاح بکند و جاهل به وجود علقه زوجیت یا عده باشد و همچنین حرمت نکاح یا یکی از این دو را ندارد و نزدیکی بعمل نیاید، نکاح باطل می شود؛ چون زن دارای شرایط ازدواج نبوده اما حرمت ابدی بین اینها محقق نمی شود و بعد از انیکه نکاح اولیه منحل شد یا عده تمام شد، این زن می تواند با ان مرد ازدواج بکند پس یکی از موانع نکاح هم عبارت بود از عقد خوانده با زن شوهر دار یا در عده بودن که در هر صورت اگر نزدیکی صورت بگیرد حرام است ولی در یک صورت حرمت بوجود می آید با صرف عقد، در صورتیکه عالم به حکم و عالم به موضوع باشد به شرحی که گفته شد، پس بنابراین اگر مردی جاهل به علقه ی زوجیت یا عده زن باشد و ازدواج کند اما نزدیکی صورت نگیرد نکاح باطل است اما حرام مؤبد بوجود نمی آید و در صورت پایان یافتن مدت عده زن می تواند با مرد ازدواج کند.

ماده ۱۰۵۴ ق.م: زنای با زن شوهر دار یا زنی که در عده رجعیه است، موجب حرمت ابدی است.

دو گونه زن موجب حرمت ابدی می شود یکی از آن زنی که دارای شوهر است و مرد با او زنا می کند، این زن دیگر نمی تواند با این مرد ازدواج بکند، اگر مردی با زن بدون شوهر زنا کند موجب حرمت نمی شود.

چنان نیست که بگوییم چون زنا کردی دیگر نمی توانی با این زن ازدواج بکنید با مادر آن زن دیگر نمی تواند ازدواج بکند که قبلا صحبت شد اما با خود آن زن اشکالی ندارد.

اگر همسر مردی زنا کند زن نسبت به مرد حرام نمی شود، حتی اگر مرد نسبت به زنای همسر خود آگاه باشد (و مکرر هم زنا می دهد موجب حرمت نمی شود).

اگر زن شوهر دار با مرد دیگری زنا کند زن نسبت به آن مرد (زانی) حرام موبد می شود، برای اینکه جلوی بعضی از وساوس گرفته بشود.

زنی که در عده ی رجعی است(عده ای که مرد می تواند به همسر خود رجوع کند) در حکم زن شوهر دار تلقی می شود و ازدواج و زنای او در این زمان موجب حرمت می شود.

زنی در عده ی بائن است اگر با مردی زنا کند زنا موجب حرمت ازدواج با زن نمی شود (در اینجا چند نکته کوتاه و ظریف است که توجه بشود. نکته اول اینست که وقتی زن دارای شوهر است فرقی نمی کند که شوهر او با نکاح دائم است یا با نکاح منقطع. نکته دوم اینست که ماده قانونی فرق نگذاشته بین آن مرد بداند که آن زن شوهر دارد یا نداند چه علم به این موضوع داشته باشد، چه جهل به موضوع داشته باشد. نکته سوم این سوال ممکن است مطرح شود که اگر مردی را مکره بکنند اجبار بکنند با اینکه با زنی نزدیکی بکند (زن شوهر دار).

آیا این نزدیکی در حال اکراه موجب حرکت می شود یا نه؛ خیر. چون در باب حدود خواهیم گفت که اگر کسی از روی اکراه با زنی زنا بکند زنا کار به حساب نمی آید و عنوان زانی به او گفته نمی شود چون اکراه داشته است، اینجا هم کسی که از روی اکراه با زنی نزدیکی کرد زنا نکرده است و گناهی هم نکرده است چون مکره بوده است پس بنابراین اگر کسی از روی اکراه با زنی زنا کند، زنا کار محسوب نمی شود و عمل او موجب حرمت نمی شود.

اگر مردی با زنی که در متعه است(بذل مدت صورت گرفته باشد) و عده نگه داشته باشد زنا کرده باشد حرمت موبد بوجود نمی آید؛ چون در قانون قید شده است کسی که با زن شوهر دار یا زنی که در عده طلاق رجعی باشد، اولا این طلاق نیست بذل مدت است و افزون بر این عده ای که این زن نگه می دارد عده رجعی نیست؛ چون عده رجعی عده ای است که مرد بتواند در مدت زمان زنش را به خانه خودش بر گرداند، در متعه و نکاح منقطع چنین فرقی اصلا متصور نیست بنابراین اگر چنین زنایی محقق شد موجب حرمت ابدی نخواهد شد.

اگر شخص با زنی که علقه ی زوجیت دارد و یا در عده رجعی است زنا کند، حرمت ایجاد می شود.

اگر زنی در عده خود زانی باشد، زنای آنها موجب حرمت نمی شود.

خود زانی یعنی همان کسی که با این زن زنا کرده همان کسی است که این زن را طلاق داده و این زن در عده همین زانی به سر می برد که خیلی کم اتفاق می افتد، به عبارت ساده تر کسی زن خودش را طلاق بدهد و این زن در عده طلاق باشد و این مرد با این زن زنا بکند موجب حرمت نمی شود چون نزدیکی با این زن در اصطلاح می تواند نوعی رجوع باشد.

زنای با زن بی شوهر یا زنی که در عده نیست موجب حرمت ابدی نمی شود.

اگر همسر مردی مرتکب زنا شود نکاح بین آنها باطل نیست.

لواط

ماده ۱۰۵۶ ق.م: (اگر شخصی با پسری عمل شنیع کند نمی تواند مادر یا خواهر یا دختر او را تزویج کند).

اگر شخصی حشفه ی خود را وارد مقعد یک مرد کند لواط صورت گرفته است.

در صورت لواط خواهر و مادر لاطی بر او حرام می شوند اما مفعول می تواند با خواهر، دختر و مادر فاعل ازدواج کند.

شخص لواط کننده را (فاعل) لاطی می گویند. شخص لواط شده را (مفعول) لوط گویند.

اگر عمل لواط بعد از ازدواج محقق شد، یعنی اگر کسی با یک نفر ازدواج کرده بعد به برادر یا پدر او تجاوز بکند، زنش بر او حرام نخواهد شد.

کار حرام موجب به هم خوردن کار حلال نمی شود.