ولایت قهری پدر و جد پدری و اشخاص تحت ولایت قهری

در قانون مدنی، راه کارهایی برای حمایت از محجوران مورد پیش بینی قرار گرفته است.

در واقع، قانونگذار به دلیل اینکه خود محجوران قادر به انجام دادن برخی از اعمال حقوقی خود نمی باشند، راهکاری را پیش بینی کرده تا هم امور محجوران به انجام برسد و هم اینکه حمایت کافی از آنها به عمل آید.

یکی از این راهکارها، ولایتی است که بر اشخاص محجور اعمال می شود که به آن ولایت قهری گفته می شود که این ولایت به معنای سلطه و اختیاری است که به پدر و جد پدری برای اداره امور محجوران داده شده است.

به همین مناسبت در این مقاله به بررسی ولایت قهری، ولایت قهری پدر و جد پدری و اشخاص تحت ولایت قهری خواهیم پرداخت.

ولایت قهری

ولایت در لغت به معنای تسلط داشتن و حکومت کردن است.

در رابطه با اشخاص، قانون مدنی نوعی از ولایت یعنی "ولایت قهری" را مورد پیش بینی قرار داده است.

ولایت قهری یعنی سلطه ای که پدر و جد پدری بر فرزندان محجور خود دارند.

این ولایت از آن جهت ولایت قهری است که پدر و پدر بزرگ به حکم قانون و اجبارا، به محض تولد طفل، بر او ولایت خواهند یافت.

در واقع، ولایت قهری یک نوع سمت و وظیفه است که به حکم قانون به پدر و جد پدری داده شده است.

ولایت قهری پدر و جد پدری

بر اساس ماده 1194 قانون مدنی، "پدر و جد پدری و وصی منصوب از از طرف یکی از آنان ولی خاص طفل نامیده می شود".

بر اساس این ماده، اشخاصی همچون پدر، پدر بزرگ و وصی ولی خاص محجور می باشند، اما در ماده 1181 قانون مدنی، ولایت قهری پدر و جد پدری نیز مورد پیش بینی قرار گرفته است.

بر اساس این ماده، "هر یک از پدر و جد پدری، نسبت به اولاد خود ولایت دارند"، پس، ولی قهری شخص محجور تنها شامل پدر و جد پدری می باشد.

اشخاص تحت ولایت قهری

بنابراین ماده، اشخاصی که تحت ولایت قهری پدر و پدر بزرگ خود هستند، عبارتند از:

• اشخاص صغیر
• اشخاص غیر رشید یا سفیه که قبل از رسیدن به سن بلوغ سفیه شده اند.
• اشخاص مجنون یا دیوانه که قبل از رسیدن به سن بلوغ دیوانه شده اند.