به روز بمانید!
آیا مایل هستید اعلانات مربوط به گفتگوهای آنلاین خود را روی دستگاه خود دریافت کنید؟
لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
از تعریفِ قانونیِ حقِ نشر و تفکیکِ حقوقِ مادی از معنوی تا شناختِ نقضِ کپیرایت، سرقتِ ادبی و مسیرِ رسیدگی — مرحلهبهمرحله و مستند توضیح میدهیم؛ و هر جا لازم شد وکیلِ مالکیت فکری کنارِ شماست.
هر قدم که با هم پیش میرویم، یک گام به تصمیمِ روشنتر نزدیکتر میشوید — بیایید از قدمِ اول شروع کنیم.
اول روشن کنیم حقِ نشر یعنی چه و بر چه مبنای قانونی استوار است.
حق نشر یعنی چه؟ حقِ نشر یا کپیرایت، مجموعهای از حقوقِ انحصاری است که قانون برای پدیدآورندهٔ اثرِ ادبی، هنری یا نرمافزاری بهصورتِ خودکار و از لحظهٔ خلقِ اثر به رسمیت میشناسد. بر خلافِ علامتِ تجاری یا اختراع، نیازی به ثبتِ اداریِ اجباری نیست؛ صرفِ آفرینشِ یک اثرِ اصیل و ابتکاری، حمایتِ قانونی را فعال میکند.
مبنای اصلیِ این حمایت در ایران قانونِ حمایت از حقوقِ مؤلفان و مصنفان و هنرمندانِ مصوبِ ۱۳۴۸ است. این قانون طیفِ گستردهای از آثار را شامل میشود: کتاب، نوشته، مقاله، شعر، موسیقی، نقاشی، مجسمه، عکاسی، فیلم، برنامههای رادیویی و تلویزیونی، و هر اثرِ ادبی یا هنریِ دیگری که ابتکاریِ پدیدآورنده باشد. در کنارِ آن، قانونِ ترجمه و تکثیرِ کتب و نشریات و آثارِ صوتیِ ۱۳۵۲ حمایت را به نشریات و آثارِ صوتی گسترش داد، و قانونِ حمایت از پدیدآورندگانِ نرمافزارهای رایانهایِ ۱۳۷۹ نرمافزار و کدِ منبع را نیز در چارچوبِ مشابهی حمایت کرد.
شرطِ اصلیِ برخورداری از حمایت، «ابتکاری بودنِ» اثر است؛ یعنی اثر باید نتیجهٔ خلاقیتِ مستقلِ پدیدآورنده باشد، نه صرفاً رونویسیِ آثارِ دیگران. ایدهها، مفاهیمِ کلی، روشها و واقعیاتِ عینی فینفسه تحتِ حمایتِ کپیرایت نیستند؛ آنچه حمایت میشود، «بیانِ» آن ایدههاست — شکلِ خاصِ نوشتن، ترکیبِ منحصربهفردِ کلمات، یا خلقِ اثرِ هنریِ مشخص. به همین دلیل، دو نویسنده میتوانند دربارهٔ یک موضوع بنویسند بدونِ اینکه کپیرایتِ یکدیگر را نقض کنند، مادام که اثرِ هرکدام ابتکاریِ خودِ اوست.
یکی از اصولِ بنیادینِ قانونِ ۱۳۴۸، تقسیمِ حقوقِ پدیدآورنده به دو دستهٔ بزرگ است: حقوقِ مادی که قابلِ واگذاری و انتقالاند، و حقوقِ معنوی که دائمی، شخصی و غیرقابلِ انتقالِ هستند. این تفکیک — که در ادامهٔ همین راهنما بهتفصیل بررسی میشود — ستونِ فقراتِ هر پروندهای در این حوزه است و آگاهی از آن برای هر پدیدآورندهای ضروری است.
بدانید کدام آثار تحتِ حمایتِ کپیرایت هستند و چه شرایطی دارند.
کتاب، مقاله، شعر، موسیقی، نقاشی، عکس، فیلم — اگر ابتکاری باشند، حمایت دارند.
کد، مستنداتِ فنی و رابطِ ابتکاری طبقِ قانونِ نرمافزارِ ۱۳۷۹ حمایت میشوند.
ترجمه یا اقتباس از اثرِ دیگری نیازِ اذنِ پدیدآورندهٔ اصلی دارد (اگر همچنان تحتِ حمایت باشد).
حقوقِ مشاع؛ توافقِ کتبیِ پیشین بینِ همپدیدآورندگان توصیه میشود.
کدام آثار تحتِ حمایتِ کپیرایت هستند؟ هر اثری که «ابتکاری» باشد — یعنی از خلاقیتِ مستقلِ پدیدآورنده برخاسته باشد — تحتِ حمایتِ قانونِ ۱۳۴۸ قرار میگیرد. آثارِ ادبی (کتاب، مقاله، داستان)، موسیقی (آهنگسازی و تنظیم)، هنرهای تجسمی (نقاشی، مجسمه، عکاسی)، فیلم، برنامههای صوتی و تصویری، نرمافزار، و حتی پایگاههای دادهٔ ابتکاری، همگی مشمول میشوند.
شرطِ «ابتکاری بودن» پایینتر از شرطِ «نوآوری» در حقوقِ اختراع است. کافی است اثر ساختهٔ دستِ خودِ پدیدآورنده باشد و از آثارِ موجود مستقیماً کپی نشده باشد. دانشآموزی که یک داستانِ کوتاه مینویسد، عکاسی که یک تصویر میگیرد، یا برنامهنویسی که کدی مینویسد، همگی بهمحضِ خلقِ اثر از حمایت برخوردار میشوند — حتی اگر شخصِ دیگری قبلاً موضوعِ مشابهی را پرورانده باشد.
آثاری که تحتِ حمایت نیستند عبارتاند از: ایدهها و مفاهیمِ صرف (نه بیانِ مکتوبِ آنها)، اخبار و رویدادهای روز (بهعنوانِ واقعیاتِ عینی)، آثار در دسترسِ عموم (Public Domain) که مدتِ حمایتشان گذشته، و آثارِ مرتبطِ دولتی که در بسیاری از کشورها از حمایت خارجاند. در ایران، چارچوبِ دقیقِ استثناها بسته به تفسیرِ مرجعِ قضایی است.
سه نوعِ اثرِ مهم را باید جداگانه شناخت:
آثارِ اشتقاقی یا مشتق: ترجمه، اقتباس، تلخیص یا تنظیمِ مجددِ یک اثرِ موجود، خود نوعِ اثرِ ابتکاری محسوب میشود و حمایت دارد؛ اما اگر اثرِ اصلی همچنان تحتِ حمایت باشد، اذنِ پدیدآورندهٔ اصلی برای خلقِ اثرِ مشتق ضروری است.
آثارِ جمعی: وقتی چند نویسنده یا هنرمند با هم یک اثرِ واحد میآفرینند — مانندِ کتابِ مشترک یا سریالِ تولیدی — حقوق بهصورتِ مشاع بینِ آنها تقسیم میشود، مگر توافقِ دیگری وجود داشته باشد.
آثارِ سفارشی: اگر اثری در چارچوبِ رابطهٔ کارفرما-کارمند یا طبقِ یک قراردادِ سفارشی خلق شود، مالکیتِ حقوقِ مادی ممکن است طبقِ قرارداد به کارفرما منتقل شده باشد، اما حقوقِ معنوی همچنان در نزدِ پدیدآورندهٔ واقعی باقی میماند.
بدانید دارندهٔ حقِ نشر چه اختیاراتی دارد و چه حقوقی غیرقابلِ انتقال است.
واگذاریِ حقِ نشر به ناشر؛ فروشِ حقِ ترجمه؛ مجوزِ نمایشِ عمومی — همگی ممکن است.
حقِ درجِ نامِ پدیدآورنده روی اثر؛ حتی پس از فروشِ کاملِ حقوقِ مادی باقی میماند.
جلوگیری از تحریف یا تغییرِ اثر بهشکلی که به شرافتِ حرفهایِ پدیدآورنده لطمه بزند.
پدیدآورنده چه حقوقی دارد؟ حقوقِ دارنده به دو دستهٔ بزرگ تقسیم میشوند: حقوقِ مادی که شامل حقِ تکثیر، توزیع، نمایشِ عمومی، ترجمه، اقتباس و هر بهرهبرداریِ اقتصادی از اثر است — و حقوقِ معنوی که شامل حقِ انتساب (ذکرِ نامِ پدیدآورنده)، حقِ یکپارچگی (جلوگیری از تحریفِ اثر) و حقِ افشا (تصمیم دربارهی اینکه اثر منتشر شود یا نه) است.
حقوقِ مادی قابلِ واگذاری، فروش و انتقال هستند. پدیدآورنده میتواند حقِ نشر یا توزیعِ اثر را به ناشر، تهیهکننده یا هر شخصِ دیگری واگذار کند. این واگذاری میتواند کلی یا جزئی، دائمی یا موقت، انحصاری یا غیرانحصاری باشد. مدتِ حمایت از حقوقِ مادی طبقِ قانونِ ۱۳۴۸ معمولاً تا ۵۰ سال پس از فوتِ پدیدآورنده است؛ پس از این مدت، اثر وارد حوزهٔ عمومی (Public Domain) میشود. برای نرمافزار نیز قانونِ ۱۳۷۹ حمایتِ مشابهی پیشبینی کرده است که بسته به نوعِ بهرهبرداری ممکن است تفاوتهایی داشته باشد.
حقوقِ معنوی دائمی و غیرقابلِ انتقالاند. حتی اگر پدیدآورنده تمامِ حقوقِ مادیِ اثرش را به دیگری بفروشد، همچنان حق دارد نامش بهعنوانِ خالقِ اثر ذکر شود (حقِ انتساب) و از هرگونه تحریف، تغییر یا بهرهبرداریای که به شرافتِ حرفهایِ او لطمه میزند جلوگیری کند (حقِ یکپارچگی). این حقوق پس از فوتِ پدیدآورنده به وارثانِ او منتقل میشوند.
تکالیفِ دارنده نیز وجود دارند. حمایتِ قانونی محدودیتهایی دارد که به «استثناهای کپیرایت» معروفاند: استثناهایِ مصرّح در قانونِ ۱۳۴۸ (مواد ۷ تا ۱۱) شاملِ استفادهٔ آموزشیِ غیرتجاری، نقلِ قولِ معقول و مستند در چارچوبِ نقد و بررسی، و استفادهٔ شخصیِ غیرتجاری است. لازم به ذکر است که دکترینِ «استفادهٔ منصفانه» (Fair Use) متعلق به حقوقِ آمریکا و نظامهای کامنلاست و در حقوقِ ایران معادلِ مستقیمی ندارد؛ استثناهای ایران محدود به مواردِ مصرّح در قانون است و فهرستِ آنها بسته (exhaustive) است. مرزِ دقیقِ این استثناها در رویهٔ قضاییِ ایران هنوز بهوضوح تعریف نشده و تشخیصِ آن بسته به مرجعِ قضایی است.
مستندسازیِ خلقِ اثر — مانندِ نگهداریِ فایلهای اولیه با تاریخِ مشخص، ثبتِ نسخه در سامانههای معتبر، یا دریافتِ گواهیِ رسمی — اگرچه اجباری نیست، اما در اثباتِ اولویتِ خلق در دعاوی نقشآفرینِ کلیدی است.
بشناسید نقضِ کپیرایت چیست، سرقتِ ادبی چیست و راهِ حل کدام است.
رایجترین دعاوی حقِ نشر کدامند؟ اختلافاتِ این حوزه معمولاً حول محورِ سه موضوع شکل میگیرند: نقضِ کپیرایت (استفاده بدونِ اذن)، سرقتِ ادبی (بهرهبرداری بدونِ ذکرِ منبع)، و اختلافِ مالکیتِ مشترک (چند پدیدآورنده یا پدیدآورنده در مقابلِ ناشر/کارفرما). حلِ هر یک مسیرِ متفاوتی دارد.
نقضِ کپیرایت وقتی رخ میدهد که کسی بدونِ اذنِ پدیدآورنده یا دارندهٔ حق، اثر را تکثیر، توزیع، نمایش، پخش یا بهشکلِ مشتق دراَورد. در محیطِ دیجیتال، نقضهای رایج عبارتاند از: دانلود و اشتراکگذاریِ غیرمجازِ موسیقی، فیلم یا کتاب؛ بارگذاریِ مقالاتِ علمی بدونِ مجوز؛ استفادهٔ تجاری از عکسهای دیگران؛ و کپیکردنِ کد بدونِ رعایتِ مجوزِ نرمافزار. جنبهٔ کیفریِ این نقض در قانونِ ۱۳۴۸ و قانونِ نرمافزارِ ۱۳۷۹ پیشبینی شده است.
سرقتِ ادبی — که در دانشگاهها و محافلِ پژوهشی «کپیبرداریِ ناروا» نامیده میشود — به معنای استفاده از ایده، متن یا اثرِ دیگری بدونِ ذکرِ منبعِ درست است. این رفتار هم نقضِ حقِ معنویِ انتساب است و هم در بسیاری از محیطهای آکادمیک و حرفهای پیامدهای انضباطی دارد. راهِ حل، اثباتِ اولویتِ خلق (تاریخِ تولید، نسخههای اولیه) و طرحِ دعوا در مرجعِ ذیربط است.
اختلافِ ناشر و پدیدآورنده از شایعترین دعاوی است. وقتی قراردادِ نشر یا واگذاریِ حقوق مبهم تنظیم شده باشد، یا یکی از طرفین از حدودِ مجاز تجاوز کند، اختلاف پدید میآید. بررسیِ دقیقِ متنِ قرارداد — محدوده، مدت، انحصاری/غیرانحصاری بودن، حقِ تمدید — نخستین گامِ حلِ این اختلاف است.
راهِ حلهای غیرقضایی اغلب کاراتر و سریعترند: ارسالِ اخطارِ رسمیِ توقف (Cease & Desist)، مذاکرهٔ مستقیم برای توافقِ پرداختِ حقالزحمه یا صدورِ مجوز (License)، و داوری. در نقضهایِ آنلاین، پلتفرمهای میزبان (سایت، شبکهٔ اجتماعی) اغلب مکانیزمِ گزارشِ نقضِ کپیرایت دارند که میتوان پیش از اقدامِ قضایی از آن استفاده کرد. اگر نقض ادامه یافت یا خسارتِ قابلِ توجهی وارد شد، مسیرِ قضایی لازم میشود.
بدانید چه مدارکی لازم است و کجا باید رسیدگی را پیگیری کرد.
برای پیگیریِ نقضِ کپیرایت به کجا مراجعه کنم؟ بر خلافِ اختراع یا علامتِ تجاری که مرجعِ ثبتیِ مشخص دارند، دعاوی نقضِ حقِ نشر عمدتاً در دادگاههای عمومیِ حقوقی یا کیفری رسیدگی میشوند. اگر نقض جنبهٔ تجاریِ گسترده داشته باشد یا خسارتِ مالیِ کلانی ایجاد کرده باشد، طرحِ دعوای کیفری نیز ممکن است.
مدارکِ ضروری برای اثباتِ مالکیت و نقض:
- اثباتِ اولویتِ خلق: فایلهای اولیهٔ اثر با متاداده و تاریخِ ایجاد (برای فایلهای دیجیتال)، نسخههای دستنویس یا اسکنشده، ایمیلها یا پیامهایی که خلقِ اثر را مستند میکنند، یا هر گواهیِ رسمی از یک نهادِ معتبر.
- اثباتِ نقض: نسخهای از اثرِ ناقض (اسکرینشات، لینک، نسخهٔ فیزیکی)، مستنداتِ توزیع یا فروشِ آن، و در صورتِ امکان شواهدی از بهرهٔ مالیِ ناقض.
- قرارداد (در صورتِ وجود): متنِ هر قراردادِ نشر، واگذاریِ حق یا مجوز که به پرونده مرتبط باشد.
مسیرِ رسیدگی در دعاوی حقوقی:
۱. اخطارِ رسمی (Cease & Desist): معمولاً نخستین گام است. نامهای رسمی از سوی پدیدآورنده یا وکیل او خطاب به ناقض، که توقفِ فوری و جبرانِ خسارت را مطالبه میکند. در بسیاری از موارد همین گام کافی است.
۲. تقدیمِ دادخواست: اگر ناقض توقف نکرد، میتوان دادخواستِ مطالبهٔ خسارت و توقفِ نقض را به دادگاهِ صالح تقدیم کرد.
۳. دعوای کیفری: قانونِ ۱۳۴۸ و قانونِ نرمافزارِ ۱۳۷۹ نقضِ عمدی را جرمانگاری کردهاند. در موارد شدید، میتوان با تنظیمِ شکوائیه در دادسرا مسیرِ کیفری را هم دنبال کرد.
ثبتِ اختیاریِ اثر بسته به نوعِ اثر از مسیرهای متفاوتی پیگیری میشود: اختراع، علامتِ تجاری و طرحِ صنعتی نزدِ مرکزِ مالکیتِ صنعتیِ سازمانِ ثبتِ اسناد و املاکِ کشور ثبت میشوند؛ اما ثبتِ اختیاریِ آثارِ ادبی و هنری از مسیرِ وزارتِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی / خانهٔ کتاب انجام میشود و نرمافزار از طریقِ مراجعِ مربوطه (از جمله شورایعالیِ انفورماتیک / دبیرخانهٔ ثبتِ نرمافزار) ثبتِ اختیاری دارد. تعیینِ مرجعِ دقیق بسته به نوعِ اثر است. در مواردِ بینالمللی، ایران به کنوانسیونِ برن (Berne Convention) نپیوسته است، که این موضوع پیگیریِ دعاوی در برابرِ ناقضانِ خارجی را دشوارتر میکند.
ببینید پرونده چه مراحلی دارد، چقدر زمان میبرد و چه نکاتِ پیشگیرانهای اهمیت دارند.
فایلِ اولیه با تاریخ، ایمیلِ خودارسالی، یا ثبتِ اختیاری — پیش از هر نقضِ احتمالی.
در هر همکاری: محدوده، مدت، انحصاری/غیرانحصاری، بازار و رسانه را کتباً مشخص کنید.
ابزارهای جستجوی معکوسِ تصویر و متن میتوانند استفادهٔ غیرمجاز را ردیابی کنند.
Cease & Desist اغلب بدونِ دادگاه مشکل را حل میکند؛ اولین گامِ توصیهشده.
رسیدگی به پروندهٔ کپیرایت چقدر زمان و هزینه میبرد؟ دعاوی نقضِ حقِ نشر بسته به پیچیدگی، متفاوتند. دعاوی سادهتر ممکن است در چند ماه به نتیجه برسند؛ پروندههای پیچیدهتر با ناقضانِ متعدد یا نقضِ آنلاینِ گسترده ممکن است بیش از یک سال طول بکشند. هزینهها شامل حقالوکاله، هزینهٔ دادرسی و هزینههای کارشناسیِ احتمالی است که رقمی تقریبی و بسته به تعرفهٔ ۱۴۰۵ است.
نکاتِ کلیدیِ پیشگیرانه — قبل از وقوعِ نقض:
- مستندسازیِ خلق: هر اثری که تولید میکنید، با ذکرِ تاریخ و نسخه آرشیو کنید. ایمیلِ خود به خودِ اثر، نگهداریِ فایلِ اولیه با متاداده، یا ثبتِ اختیاری در نهادِ معتبر — هر کدام میتوانند در روزِ دعوا مفید باشند.
- قراردادِ شفاف: در هر همکاری — نشر، ترجمه، سفارشِ هنری، تولیدِ محتوا — حدودِ دقیقِ واگذاریِ حقوق را مکتوب کنید: چه حقوقی، برای چه مدت، انحصاری یا نه، برای کدام بازار و رسانه.
- نشانِ کپیرایت: استفاده از «© نامِ پدیدآورنده، سال» اگرچه در ایران الزامیِ قانونی ندارد، اما ادعای «بیخبری» را از ناقض میگیرد.
- پایشِ آنلاین: ابزارهایی مانندِ Google Images یا سرویسهای جستجوی معکوسِ متن میتوانند استفادهٔ غیرمجاز از اثرتان را در فضای دیجیتال ردیابی کنند.
در صورتِ مشاهدهٔ نقض:
- سریع اقدام کنید: ادله را ضبط کنید (اسکرینشات با تاریخ، لینک، نسخهٔ فیزیکی) پیش از اینکه ناقض آن را حذف کند.
- اخطارِ مکتوب ارسال کنید: یک نامهٔ رسمی با درخواستِ توقف و جبرانِ خسارت اغلب بدونِ نیاز به دادگاه مؤثر است.
- مجوزدهی را بررسی کنید: گاهی بهتر از دادگاه این است که به ناقض مجوزِ رسمی (با حقالزحمه) بدهید؛ در این صورت یک رابطهٔ قانونی پایدار شکل میگیرد.
برآوردِ واقعبینانه از قدرتِ اثبات، ارزشِ اقتصادیِ اثر، و هزینه-فایدهٔ پیگیریِ قضایی، قبل از هر اقدامی ضروری است. در پروندههای تجاریِ بزرگ یا نقضهای سیستماتیک، مشاوره با وکیلِ مالکیتِ فکری پیش از اقدام میتواند از صرفِ زمان و هزینهٔ بیثمر جلوگیری کند.
به انتهای مسیرِ شناخت رسیدید؛ مهمترین قدم باقی مانده — تنها نروید.
هماکنون وکیلی بهصورتِ آنلاین در دسترس نیست؛ از طریقِ دکمههای زیر درخواستِ مشاوره ثبت کنید تا در نخستین فرصت با شما تماس گرفته شود.
برای بررسیِ دقیقِ پرونده، همین حالا با یک وکیلِ مالکیت فکری صحبت کنید — تلفنی یا آنلاین، در چند دقیقه.
از همان پرسشِ آغاز — «اثرِ من چه حمایتی دارد و اگر نقض شد چه کنم؟» — تا اینجا که مسیرتان روشن است، یک راه را با هم آمدیم. حالا میدانید حقِ نشر چیست، مبنای قانونیِ آن کجاست، تفاوتِ حقوقِ مادی و معنوی چیست، نقض و سرقتِ ادبی چگونه ثابت میشوند و کجا باید پیگیری کرد. تصمیمِ آخر با شماست؛ و یک وکیلِ مالکیت فکری میتواند همین امروز کنارتان باشد.
خیر. طبقِ قانونِ حمایت از حقوقِ مؤلفانِ ۱۳۴۸، صرفِ خلقِ اثر، حمایتِ قانونی را فعال میکند و نیازی به ثبتِ اجباری نیست. با این حال، مستندسازیِ داوطلبانه — نگهداریِ نسخههای اولیه با تاریخ، ثبتِ اختیاری — در اثباتِ اولویتِ خلق در صورتِ دعوا بسیار مفید است.
طبقِ قانونِ ۱۳۴۸، حقوقِ مادیِ پدیدآورنده معمولاً تا ۵۰ سال پس از فوتِ او مورد حمایت قرار میگیرد. پس از این مدت، اثر وارد حوزهٔ عمومی (Public Domain) میشود و دیگران میتوانند بدونِ اذن از آن استفاده کنند. حقوقِ معنوی اما دائمی است و پس از فوت به وارثان منتقل میشود.
حقوقِ مادی شامل حقِ تکثیر، توزیع، ترجمه، نمایش و هر بهرهبرداریِ اقتصادی از اثر است؛ قابلِ واگذاری و فروشاند. حقوقِ معنوی شامل حقِ انتساب (ذکرِ نام)، حقِ یکپارچگی (جلوگیری از تحریف) و حقِ افشاست؛ دائمی و غیرقابلِ انتقالاند — حتی اگر پدیدآورنده تمامِ حقوقِ مادیاش را واگذار کرده باشد.
استفادهٔ غیرمجاز از اثرِ دیگری — تکثیر، توزیع، ترجمه، نمایشِ عمومی یا دراَوردنِ اثرِ مشتق — بدونِ اذنِ پدیدآورنده یا دارندهٔ حق، «نقضِ کپیرایت» است. این نقض هم جنبهٔ حقوقی (مطالبهٔ خسارت) و هم جنبهٔ کیفری (طبقِ قانونِ ۱۳۴۸ و قانونِ نرمافزارِ ۱۳۷۹) دارد.
نقضِ کپیرایت بر استفادهٔ اقتصادی-حقوقیِ غیرمجاز تمرکز دارد؛ سرقتِ ادبی بر استفاده از اثر یا ایدهٔ دیگری بدونِ ذکرِ منبع، صرفِنظر از اینکه بهرهبرداریِ مالی وجود داشته باشد یا نه. سرقتِ ادبی نقضِ حقِ معنوی (حقِ انتساب) است و علاوه بر پیامدِ قانونی، در محیطهای دانشگاهی و حرفهای پیامدهای انضباطیِ جدی دارد.
بله. قانونِ حمایت از پدیدآورندگانِ نرمافزارهای رایانهایِ ۱۳۷۹ نرمافزار را در چارچوبی مشابهِ آثارِ ادبی حمایت میکند. کدِ منبع، کدِ اجرایی، مستنداتِ فنی و رابطِ کاربریِ ابتکاری همگی میتوانند از این حمایت بهرهمند شوند. بهرهبرداریِ غیرمجاز از نرمافزار (کرک، کپی بدونِ مجوز) نقضِ این قانون است.
بستگی دارد به متنِ قرارداد. اگر واگذاری «انحصاری» و «دائمی» بوده باشد، نه؛ اما اگر محدود به مدت، منطقه یا رسانهٔ خاصی بوده باشد، پس از انقضای آن محدودیت، حق به پدیدآورنده باز میگردد. بررسیِ دقیقِ متنِ قرارداد توسطِ وکیل ضروری است.
نه لزوماً. رایگان بودنِ دسترسی به معنای آزاد بودنِ حقِ نشر نیست. مگر اینکه اثر صراحتاً در قالبِ یک مجوزِ باز (مانندِ Creative Commons) منتشر شده باشد یا وارد Public Domain شده باشد، همچنان از حمایتِ کپیرایت برخوردار است و استفادهٔ غیرمجاز از آن نقض محسوب میشود.