چرا شعبه هم عرض با وجود خلاف بین بودن حکم الزامی به صدور رای بر له شاکی ندارد
با سلام و احترام خدمت وکلای محترم و بزرگوار
سوالی در مرحله قبل کرده بودم مبنی بر اینکه وقتی حکمی توسط رئیس محترم قوه قضاییه و یا رئیس محترم دیوان عدالت اداری خلاف شرع و قانون شناخته شده و مورد تایید قرار میگیرد وکلای محترم پاسخ داده بودند که قاضی محترم پرونده ، الزامی به صدور رای له شاکی ندارد . سوال این است که اگر حکمی خلاف شرع و بین آن مورد تایید مقامات عالی قضایی واقع شود و قاضی پرونده هم الزامی به صدور رای له شاکی نداشته باشد پس این همه فعل و انفعالات و پذیرش پرونده و درخواست اعمال ماده ۷۹ یا ۴۷۷ و تدوین چنین ماده ای توسط قانونگذار برای چیست؟ آیا قاضی محترم اختیاراتش برای صدور حکم بالاتر از مافوق قضایی است ؟
از وکلای محترم استدعا و تقاضا دارم موضوع را از لحاظ علم حقوق روشن نمایند که تصور غلط به ذهن تداعی نشود
عدم الزام قاضی به صدور رأی به نفع شاکی به دلیل اصل استقلال قضات است، ضمن اینکه تشخیص خلاف شرع بودن ممکن است به نفع طرف دیگر پرونده باشد یا نحوه رسیدگی در شعب خاص فراتر از الزام شکلی باشد.
این یک اصل حقوقی کلی درباره استقلال قضایی است و وضعیت نهایی پرونده به جهت خلاف شرع اعلامشده بستگی دارد.
