مفهوم قاعده لاضرر، تفسیر آن در صدور حکم طلاق از سمت زوجه
با سلام و احترام خدمت حقوقدانان شریف و بزرگوار. در صدور حکم طلاق به دادخواست زوجه، قضات محترم به قاعده لاضرر استناد میکنند و مستحضر هستید در قانون اساسی هم مطابق آن اصل ماده چهل بیان میکند هیچ کس حق ندارد اعمال حق خویش را وسیله زیان غیر و منافع عمومی قرار دهد در ضمان مسولیت مدنی. حال زن نشوز که به دلیل عدم عذر موجه شرعی و قانونی و ترک وظایف زناشویی حکم تمکین و منتهی به گواهی نشوز وی شده و مورد آسیب و زیان زوج و کودکان و جایگاه شخصیتی اجتماعی زوج و خانواده زوج را نزول و آسیب رسانده و از آنجایی که این قاعده فقهی که بیان میدارد در اسلام به هیچ کس ضرری نمیرسد، در اصل زیان کننده و متضرر اصلی اول کودکان طلاق که آسیب غیر قابل جبران از دید روانشناسی هستند و بعد زوج و خانواده وی. قضات محترم با چه استدلالی اقدام به صدور حکم طلاق بائن خلعی صرفا با استناد به قاعده فوق و بذل امور مالی که عین معین نیست بلکه دین بر ذمه که زوجه با اجرا گذاشتن آن و پذیرش اعسار زوج و صدور دادنامه قطعی پرداخت قسطی که برای زوجه حاصلی ندارد و ابزاری استفاده میشود و یا اعلام کراهت که یک امر درونی هست و قاضی صلاحیت از باب علت آن به دلیل عدم اشراف به علم روانشناسی که کراهت یکی از علایم اولیه بسیاری از اختلالهای شخصیتی است. مضافا قاعده اطلاق بید من اخذ بالساق حق طلاق مرد پایمال میشود و قبول بذل در جایگاه الحکام ولی ممتنع به جای زوج که خود از هر لحاظ برتری به تخصص و دانش قاضی دارد و اصولا ولایت بر افراد محجور و یتیم صدق میکند نه زوج که خود ولی و مدرس میباشد. این استدلال از چه منشا گرفته شده و تبدیل به رویه و نتیجه برابری آمار طلاق با ازدواج کشور و کسب رتبه جهانی در این معضل آسیب رسان به جامعه که خود طلاق متضاد قاعده لاضرر است. با سپاس.
