لطفاً اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
اگر در استشهادیهای، هویت برخی امضاکنندگان مجهول باشد یا هیچ راهی برای دسترسی به آنها وجود نداشته باشد، آیا این استشهادیه جعلی محسوب میشود؟ همچنین اگر استشهادیه خلاف واقع بوده و فردی در آن مورد افترا واقع شده باشد، آیا امضاکنندگانی که امضای خود را انکار یا پس میگیرند همچنان مسئولیت کیفری یا حقوقی دارند؟
تولیدشده با هوش مصنوعی بنیاد وکلا — پاسخ وکیل نیست
این متن را هوش مصنوعی نوشته است و ممکن است دقیق یا کامل نباشد؛ پاسخهای وکلا در ادامهٔ همین صفحه آمده است.
مجهولبودن هویت امضاکنندگان بهتنهایی موجب جعلیبودن استشهادیه نمیشود، اما میتواند اعتبار آن را نزد دادگاه بهشدت کاهش دهد. جعل زمانی محقق میشود که محتوای سند ساختگی باشد یا امضاها تقلبی باشند.
درباره انکار امضا: اگر امضاکنندهای امضای خود را انکار کند، موضوع وارد فرایند تطبیق خط و امضا (انکار و تردید) میشود. اما اگر امضا احراز شود، انکار بعدی اثری در رفع مسئولیت ندارد. امضاکنندگان استشهادیه خلاف واقع میتوانند تحت عنوان شهادت کذب یا افترا تحت پیگرد کیفری قرار گیرند. طبق قانون مجازات اسلامی، شهادت دروغ جرم است و مجازات دارد.
برای پیگیری، شاکی میتواند با ارائه استشهادیه به دادسرا، شکایت افترا و شهادت کذب علیه تنظیمکننده و امضاکنندگان مطرح کند. هویتیابی امضاکنندگان مجهول نیز از طریق دستور قضایی به نهادهای مربوطه قابل پیگیری است.
این پاسخ بهصورت خودکار و بر اساس میزان جزئیات در ابتدا آمده است، نه بهعنوان تأیید محتوای آن.
صرف مجهولالهویه بودن برخی امضاکنندگان استشهادیه یا عدم امکان دسترسی به آنان، بهتنهایی موجب تحقق عنوان جعل نسبت به سند نمیگردد. با این حال، در صورتی که انتساب امضاها مخدوش باشد، اصالت آن مورد انکار قرار گیرد یا احراز شود برخی امضاها اساسا منتسب به اشخاص نیست، موضوع از حیث اصالت سند قابل ایراد بوده و حسب مورد میتواند مشمول عنوان جعل یا استفاده از سند مجعول قرار گیرد.
از سوی دیگر، چنانچه مفاد استشهادیه متضمن انتساب مطالب خلاف واقع و موجب هتک حیثیت یا افترا باشد، مسئولیت هر یک از امضاکنندگان بهطور مستقل و با احراز علم و عمد آنان بررسی میشود. صرف امضا، بدون احراز سوءنیت و آگاهی از خلاف واقع بودن مفاد، برای تحقق مسئولیت کیفری کافی نیست.
همچنین در فرضی که امضا واقعا توسط شخص انجام شده باشد، انکار یا عدول بعدی از مفاد سند، بهطور خودکار موجب زوال آثار حقوقی یا کیفری نخواهد بود؛ بلکه ملاک، وضعیت علم و آگاهی شخص در زمان امضا و میزان اطلاع وی از مفاد سند است.
بنابراین، انکار امضا یا عدم پذیرش مفاد استشهادیه میتواند در ارزیابی اعتبار سند و نیز در تعیین مسئولیت تنظیمکنندگان و ارائهدهندگان آن مؤثر باشد. در نتیجه، بررسی دقیق اصالت سند، نحوه تنظیم، هویت امضاکنندگان، اظهارات بعدی آنان و چگونگی ارائه استشهادیه به مرجع رسیدگیکننده، از حیث حقوقی و کیفری ضروری و تعیینکننده است.
پروندهی شما جزئیات خودش را دارد؛ با یک وکیل کیفری صحبت کنید
پاسخهای این صفحه کلی هستند و برای آشنایی نوشته شدهاند. ۲٬۶۶۷ وکیل با تخصص در این حوزه در بنیاد وکلا عضو هستند.
ثبتنام لازم نیست؛ فقط شمارهٔ موبایل، آن هم فقط برای همین مشاوره.
.....مجهول بودن هویت بعضی امضاکنندگان یا دشوار بودن دسترسی به آنها، بهتنهایی استشهادیه را «جعلی» نمیکند. برای تحقق جعل، باید عمل متقلبانهای مثل ساختن یا تغییر نوشته یا امضا با قصد تقلب احراز شود.
اگر کارشناسی یا سایر ادله ثابت کند امضا واقعا متعلق به امضاکننده نیست و شخص دیگری آن را ساخته یا در استشهادیه درج کرده، میتواند موضوع جعل و حسب مورد استفاده از سند مجعول باشد.
اما اگر شخص واقعا استشهادیه را امضا کرده باشد و بعدا بگوید امضا نکردم: این امر خودبهخود جعل یا جرم محسوب نمیشود؛ ولی ممکن است اعتبار استشهادیه را تضعیف کند و در صورت وجود شرایط، درباره اظهارات خلاف واقع او مسئولیت جداگانه مطرح شود.
اگر محتوای استشهادیه خلاف واقع باشد
اینجا باید بین چند حالت تفاوت گذاشت:
۱.هر اظهارنظر خلاف واقع الزاما «شهادت کذب» کیفری نیست. شهادت دروغ، ناظر به شهادت نزد دادگاه یا مقامات رسمی در شرایط مقرر قانونی است.
۲. اگر در استشهادیه صراحتا جرمی به فردی نسبت داده شده و نسبتدهنده نتواند صحت آن را ثابت کند، حسب مورد میتواند بحث افترا مطرح شود.
۳. شرایط قانونی وجود داشته باشد، نشر اکاذیب نیز قابل بررسی است.
اگر شخص واقعا امضا کرده و مطالب را تایید کرده، بعدا صرفا به دلیل تغییر موضع نمیتواند مسئولیت احتمالی ناشی از اقدام قبلی را با یک «پس میگیرم» از بین ببرد.
در مقابل، اگر امضاکننده ثابت کند که امضایش جعل شده یا بدون اطلاع او نام و امضایش در استشهادیه درج شده، وضعیت کاملا متفاوت است و باید موضوع جعل بررسی شود.
مجهولالهویه بودن یا در دسترس نبودن بعضی امضاکنندگان، بهتنهایی استشهادیه را «جعلی» نمیکند. جعل زمانی محقق است که مثلا امضا یا نوشتهای برخلاف واقع ساخته یا منتسب شده باشد، آن هم با قصد تقلب؛ مطابق ماده ۵۲۳ قانون مجازات اسلامی تعزیرات اگر امضایی واقعا متعلق به شخص نباشد یا بدون اجازه او ساخته شده باشد، موضوع میتواند جعل و حسب مورد استفاده از سند مجعول باشد.
اگر استشهادیه عمدا خلاف واقع تنظیم شده و مطالب آن برای نسبتدادن جرم به شخصی مطرح شده باشد، بسته به نحوه و شرایط انتشار، میتواند مشمول افترا موضوع ماده ۶۹۷ یا عناوین کیفری دیگر شود. صرف «خلاف واقع بودن» بهتنهایی برای احراز جرم کافی نیست و علم و عمد و سایر ارکان قانونی باید احراز شود.
امضاکنندهای که بعدا امضای خود را انکار یا پس میگیرد، لزوما از مسئولیت کیفری یا حقوقی رها نمیشود. اگر ثابت شود قبلا با علم و عمد، مطلب خلاف واقع را تایید کرده یا در جعل مشارکت داشته، انکار یا پسگرفتن بعدی اصل مسئولیت را خودبهخود منتفی نمیکند. در مقابل، اگر واقعا امضا نکرده باشد یا بدون اطلاع او امضا جعل شده باشد، مسئولیت او منتفی است. ماده ۲۱۶ قانون آیین دادرسی مدنی نیز حق انکار امضای منتسب به شخص را به رسمیت شناخته است.
بااحترام صرف اینکه بعضی امضاکنندگان استشهادیه پیدا نشوند یا دسترسی به آنها ممکن نباشد باعث جعلی شدن استشهادیه نمیشود و برای اثبات جعل باید جعل امضا یا ساختن و تغییر متقلبانه سند ثابت شود
اگر استشهادیه خلاف واقع باشد مسئولیت هر امضاکننده به رفتار خودش بستگی دارد اگر شخص عمدا مطلب خلاف واقع را تایید کرده باشد و شرایط قانونی جرم فراهم باشد ممکن است مسئولیت کیفری یا حقوقی پیدا کند اما صرف امضا کردن یک نوشته خلاف واقع همیشه به معنای ارتکاب جرم نیست
انکار امضا یا پس گرفتن امضا هم لزوما مسئولیت قبلی را از بین نمیبرد اگر ثابت شود شخص قبلا آگاهانه و عامدانه مطلب خلاف واقع را تایید کرده است اما اگر واقعا امضای او جعل شده باشد یا بدون اطلاع از مفاد نوشته امضا کرده باشد وضعیت کاملا متفاوت است
اگر در استشهادیه به شخصی صریحا نسبت جرم داده شده باشد موضوع افترا نیز با توجه به عبارت دقیق و نحوه تنظیم و استفاده از استشهادیه قابل بررسی است
صرفا مجهولالهویه بودن امضاکنندگان بهمعنای جعلی بودن استشهادیه نیست، اما اعتبار آن را به شدت کاهش میدهد. استشهادیه یک سند عادی محسوب میشود و ارزش اثباتی آن از شهادت شهود در دادگاه کمتر است . دادگاه در ارزیابی آن، به مجموع قرائن توجه میکند و اگر امکان احراز هویت یا دسترسی به شهود وجود نداشته باشد، احتمالا به آن ترتیب اثر نخواهد داد .اگر استشهادیه حاوی نسبت دادن صریح یک جرم به شما باشد و تنظیمکننده نتواند صحت آن را ثابت کند، این عمل میتواند مصداق جرم افترا (طبق ماده ۶۹۷ قانون مجازات اسلامی) باشد که مجازات آن جزای نقدی درجه شش است . این جرم با شهادت کذب (که در دادگاه رخ میدهد) تفاوت دارد.
خیر، مجهولبودن هویت یا در دسترس نبودن امضاکنندگان، بهتنهایی استشهادیه را «جعلی» نمیکند؛ برای جعل باید ساختن یا تغییر متقلبانه نوشته/امضا یا استفاده عالمانه از سند مجعول ثابت شود. همچنین استشهادیه عادی، اصولا «شهادت نزد مقام رسمی» موضوع ماده ۶۵۰ نیست و صرفا کذب بودن مطالب آن الزاما شهادت دروغ محسوب نمیشود.
اگر امضاکننده واقعا امضا کرده ولی بعدا آن را انکار یا پس بگیرد، این امر بهخودیخود مسئولیت کیفری ایجاد نمیکند؛ اما اگر ثابت شود از ابتدا عمدا مطالب خلاف واقع را برای انتساب جرم به شخص نوشته یا امضا کرده، بسته به محتوا و نحوه استفاده، ممکن است عناوین کیفری دیگری مانند افترا یا جعل/استفاده از سند مجعول مطرح شود. بنابراین صرف پسگرفتن امضا، مسئولیت قبلی را خودکار از بین نمیبرد.
صرف مجهول بودن هویت برخی امضاکنندگان باعث جعلی شدن استشهادیه نمیشود مگر اینکه ثابت شود آن امضاها واقعی نیستند یا توسط کسی دیگر جعل شدهاند اما اگر امضاکنندگان واقعی باشند ولی هویتشان ناشناس باشد دادگاه ممکن است ارزش کمتری برای آن قائل شود.در مورد قسمت دوم اگر استشهادیه خلاف واقع باشد و به کسی افترا زده شود امضاکنندگان مسئولیت کیفری و حقوقی دارند. حتی اگر بعدا امضای خود را پس بگیرند این کار ممکن است به عنوان پشیمانی یا همکاری تلقی شود اما مسئولیت آنها را به طور کامل از بین نمیبرد.
جعل محسوب نمی شود اما در صورت استفاده از آن توسط شخصی در دادگاه ، امکان طرح دعوی حیله و تقلب فراهم می باشد.
به هر حال اگر موجب ضرر و زیان شوند مسولیت مدنی متوجه آنها می باشد .
بحث انکار امضا با پس گرفتن متفاوت است و آثار متفاوت دارد
خیر. مجهول بودن یا در دسترس نبودن امضاکنندگان، بهتنهایی استشهادیه را جعلی نمیکند. جعل زمانی مطرح است که مثلا امضا یا هویت شخص بدون رضایت او جعل شده باشد.
اگر امضاکننده واقعا استشهادیه را امضا کرده باشد، صرفا پس گرفتن امضا معمولا مسئولیت قبلی او را از بین نمیبرد. اما اگر ثابت شود مطالب عمدا خلاف واقع بوده و شرایط قانونی افترا یا شهادت کذب وجود داشته باشد، حسب مورد مسئولیت کیفری یا مدنی ممکن است مطرح شود.
همچنین اگر شخصی واقعا امضا نکرده ولی امضای او جعل شده باشد، موضوع برای شکایت جعل و استفاده از سند مجعول قابل پیگیری است.
جعل: زمانی است که امضا، اثر انگشت یا محتوای سند توسط شخصی غیر از صاحب آن و به دروغ ساخته شده باشد (شبیهسازی امضا).
اگر امضاکننده واقعا وجود داشته اما اکنون در دسترس نیست یا هویتش در سند دقیق قید نشده، این امر بیشتر «خدشه در اعتبار» و «ضعف در ادله اثبات دعوا» است تا جعل. دادگاه ممکن است چنین استشهادیهای را به دلیل عدم امکان احراز اصالت امضا، از عداد دلایل خارج کند.استشهادیه «سند عادی» محسوب میشود و در نظام قضایی ایران، «اماره» (نشانه) است، نه دلیل قاطع؛ لذا قدرت اثباتی آن به راحتی با انکار یا تردید طرف مقابل یا عدم دسترسی به شهود، متزلزل میشود.
مجهول بودن هویت برخی امضاکنندگان یا عدم دسترسی به آنان، بهخودیخود استشهادیه را «جعلی» نمیکند.
جعل زمانی مطرح است که رفتار مادی لازم برای جعل، مانند ساختن یا تغییر متقلبانه سند/امضا، احراز شود؛ خلافواقع بودن محتوا عنوان مستقلی است و حسب شرایط ممکن است عناوین دیگری پیدا کند.
انکار امضا مسئولیت احتمالی را خودکار از بین نمیبرد و باید اصالت امضا، علم امضاکننده و محتوای اظهارات جداگانه بررسی شود.
خیر اسنشهادیه جعلی محسوب نخواهد شد مگر امضاهای ذیل استشهادیه جعلی بوده باشند
اگر بعد از تنظیم استشهادیه ، شهود در مرجع قضایی حاضر و شهادت دروغ بدهند جرم کیفری شهادت کذب محقق خواهد شد و با استناد به ماده ۶۵۰ قانون مجازات اسلامی امکان اقامه شکوائیه شهادت کذب وجود خواهد داشت
برای اثبات جرم شهادت کذب باید عمد و سوءنیت ایشان احراز و اثبات گردد باید شهادت در دادگاه و در نزد مقامات رسمی استماع گردد
بادسلام،خیر صرف در دسترس نبودن و مجهول بودن امضاء کننده گان باعث جعلی بودن استشهادیه نمی شود. بلکه این موضوع بستگی به محتوا و ایجاد تغییرات بعد از امضاء یا امضاهای ساختگی دارد. ضمن اینکه شهادت باید در نزد قاضی صورت پذیرد تا مورد پذیرش قرار گیرد و صرف امضای استشهادیه ملاک نظر قاضی نیست.
باسلام
اگر در استشهادیه صریحا ارتکاب یک جرم به شخصی نسبت داده شده و نسبتدهنده نتواند صحت آن را ثابت کند، امکان تحقق افترا موضوع ماده ۶۹۷ وجود دارد.
مسئولیت کیفری هر امضاکننده وابسته به نقش واقعی او، علم او به خلاف واقع بودن مطالب، قصد او و عنوان مجرمانه قابل انطباق است.
استشهادیه صرفا به دلیل مجهول بودن امضاکنندگان جعلی محسوب نمیشود. اگر خلاف واقع بودن مطالب و علم و عمد امضاکنندگان ثابت شود، ممکن است حسب مورد مسئولیت کیفری و حقوقی داشته باشند؛ انکار یا پسگرفتن امضا نیز مسئولیت عمل انجامشده را خودبهخود ساقط نمیکند
مجهول بودن هویت امضاکنندگان یا عدم دسترسی به آنان، بهتنهایی استشهادیه را جعلی نمیکند؛ جعل باید با دلیل اثبات شود. همچنین اگر فردی آگاهانه مطالب خلاف واقع یا اتهام مجرمانهای را امضا کرده باشد، انکار یا پسگرفتن بعدی امضا لزوما مسئولیت وی را منتفی نمیکند و حسب مورد میتواند مسئولیت کیفری یا حقوقی داشته باشد. برای تشخیص دقیق، بررسی استشهادیه و مدارک توسط وکیل توصیه میگردد ....
۱. جعلی محسوب نمیشود، اما قابل استناد نیست و در دادگاه بهعنوان دلیل ضعیف تلقی میشود (مگر با استعلام از مرجع ثبت).
۲. امضاکنندگانی که انکار یا پس بگیرند:
· اگر علم به خلاف واقع داشتند، در مسئولیت مدنی (جبران خسارت) شریکند.
· مسئولیت کیفری (افترا یا شهادت دروغ) فقط برای کسی که سوگند خورده یا در دادگاه شهادت داده است، نه امضاکنندگان استشهادیه.
بر اساس قوانین ایران، صرف غیر قابل دسترس بودن یا نامشخص بودن هویت امضاکنندگان، سند را جعلی نمیکند اما به شدت اعتبار آن را خدشه دار میکند و میتواند منجر به رد شدن آن توسط دادگاه شود در خصوص قسمت دیگر سوال، باید گفت بر اساس قانون ایران، اقدام به تنظیم یا امضای استشهادیه ی خلاف واقع و سپس انکار امضا میتواند هم مسولولیت کیفری و هم مسولولیت حقوقی را برای امضاکنندگان به همراه داشته باشد توضیح اینکه امضای استشهادیه ی خلاف واقع موجب تحقق جرایم جعل، استفاده از مجعول و شهادت دروغ میشود انکار بعدی امضا بر وقوع جرم تاثیری ندارد بلکه میتواند به عنوان تلاش برای فریب دادگاه، دلیلی بر سو نیت محسوب شود و مجازات را تشدید کند در خاتمه در مورد مسولیت حقوقی، ماده ی ۵۳۶ قانون مجازات اسلامی مققرر میدارد مرتکب جعل علاوه بر مجازات، ملزم به جبران خسارات وارده به زیان دیده است این خسارات میتواند شامل هزینه های دادرسی،خسارت ناشی از اتلاف وقت و هزینه های وکالت باشد
صرف مجهول بودن هویت برخی از امضاکنندگان، به تنهایی منجر به اثبات وقوع جعل درخصوص آن استشهادیه نمیشود اما ممکن است اعتبار و ارزش قضایی آن را کاهش دهد. ضمنا اگر مفاد استشهادیه به طور صریح مبتنی بر انتساب جرمی به دیگری باشد و سوءنیت آن اظهارکنندگان هم احراز شود، امکان طرح شکایت کیفری افتراء وجود خواهد داشت. موفق باشید
مجهول الهویه بودن برخی از امضا کنندگان به معنای جعلی بودن سند نیست. در فرض اظهارات خلاف واقع حسب مورد میتوان علیه امضا کنندگان طرح دعوی حقوقی یا کیفری نمود. تشخیص نوع دعوا علیه ایشان بستگی به مفاد متن امضا شده دارد.
صرف مجهولبودن امضاکنندگان یا عدم دسترسی به آنها، بهتنهایی استشهادیه را جعلی نمیکند.
اگر ثابت شود امضاها جعلی است یا شخص عمدا مطلب خلاف واقع و متضمن افترا را تایید کرده، حسب مورد مسئولیت کیفری و جبران خسارت متوجه اوست؛ پسگرفتن امضا بعدا نیز لزوما مسئولیت قبلی را از بین نمیبرد.
زمانی میتوانید مدعی جعل باشید که بتوانید ساختگی بودن استشهادیه را ثابت کنید
و در صورتی که امضا کنندگان ، مهر و خط خود را مورد تردید و انکار قرار دادند
شما میتوانید با استشهادیه و اظهار تردید و انکار
دعوای افترا و شهادت کذب را مطرح کنید
با توجه به توضیحات شما امضا کنندگان استشهادیه به خلاف واقع هم از نظر کیفری….. و هم از نظر حقوقی… مسئول می باشند
البته مجهولبودن هویت برخی از امضاها خود بخود سند را جعل نمی کند حال اگر جعل بودن اثبات و آنان آگاه بوده باشند به عنوان معاونت قابل تعقیب خواهند بود⚖️
کاربر گرامی صرف عدم نام نشانی امضا کنندگان دلیلی بر جعلیت سند ندارد و به خاطر داشته باشید زمانی مسئولیت جزایی بر عهده امضا کنندگان ذیل استشهادی است که عند الحاکم ادای شهادت کذب نمایند
باید بتوانید برای ادعای جعل خود،ادله داشته باشید و صرف بیان جعلی بودن و ناشناسی استهشادیه را زیر سوال نمی برد.
ازقاضی درخواست استماع شهادت شهودش را کنید.
می توانید نسبت به امضا افراد در اولین فرصت ادعای تردید کنید تا طرف مقابل مجبور به اثبات اصالت امضاها با معرفی اشخاص به کارشنای خط و امضا شود
صرف مجهول بودن و عدم دسترسی ملاک جعلی بودن نخواهد بود مگر اینکه جعل بودن ثابت و سایرمندرجات عنوان مجرمانه مستقل داشته باشد.
در صورت اثبات امضا مسولیت دارند و چنانچه امضای انان موجبات محکومیت و بروز خسارت مالی و حیثیتی گردد و کذب اشد مجرم هستند
خیر. مجهولالهویه بودن یا در دسترس نبودن امضاکنندگان، بهتنهایی موجب جعلی بودن استشهادیه نیست؛ برای تحقق جعل باید جعل یا تغییر متقلبانه در نوشته یا امضا احراز شود.
اما اگر استشهادیه خلاف واقع باشد:
امضاکنندهای که عمدا مطالب خلاف واقع را گواهی کرده، بسته به نحوه و مرجع استفاده، ممکن است با مسئولیت کیفری مانند شهادت کذب یا در صورت انتساب صریح جرم، عناوین کیفری دیگر مواجه شود.
صرف مجهول بودن و عدم دسترسی ملاک جعلی بودن نخواهد بود مگر اینکه جعل بودن ثابت شود و سایرمندرجات عنوان مجرمانه مستقل داشته باشد.
مجهول بودن هویت امضاکنندگان ارتباطی به جعل ندارد و مبنی بر ارزش اعتبار ناکافی نزد قاضی است لیکن جعل مبتنی بر امضای دروغین و ساختگی است
در صورت خلاف واقع بودن استشهادیه ، پس گرفتن امضا یا انکار امضا ، ** مانع مسئولیت نیست **و شخص مرتکب بری نمی شود و جرم واقع شده است تحت عنوان شهادت و امضای کذب و خلاف واقع
صرف مشخص نبودن امضا کنندگان جعل محسوب نمیشه لیکن مهم اینه که استشهاد در رویه قضایی دلیل محسوب نمیشه و در صورت لزوم شهود و امضا کنندگان باید حضوری در دادگاه استماع شهادت شوند ودر این مرحله چنانچه کذب بودن شهادت مشخص شود دارای مسوولیت کیفری است
به واسطه مجهول بودن هویت شاهد ها جعل به وجود نمی آید
در مورد سوال بعدی اگر به واسطه کارشناس انتساب امضا ها به شاهد ها را اثبات کنین و خلاف واقع بودن هم اثبات کنین به واسطه شهادت خلاف واقع و افترا دارای مسئولیت هستند
امضای مجهول لزوما به معنای جعل نیست
در صورت اثبات عدم صحت محتوا، کل استشهادیه باطل میشود.
در صورت بروز افترا، امضاکنندگان یا کسانی که در صحت محتوا نقش داشتهاند با مسئولیت کیفری و مسئولیت حقوقی روبرو هستند.
و درود
اگر در استشهادیه صریحا ارتکاب یک جرم به شخصی نسبت داده شده و نسبتدهنده نتواند صحت آن را ثابت کند، امکان تحقق افترا موضوع ماده ۶۹۷ وجود دارد.
موفق و پیروز باشید.
هیچکدام از این پاسخها دقیقاً پروندهٔ شما نبود؟
پاسخهای عمومی، مدارک و تاریخها و شرایط خاصِ شما را نمیبینند. در یک مشاورهٔ تلفنی، وکیل روی همین پرونده با شما صحبت میکند و قدم بعدی را مشخص میکند.
ثبتنام لازم نیست؛ فقط شمارهٔ موبایل، آن هم فقط برای همین مشاوره.
