برای طلاق از سوی زوجه با استفاده از بند ۱ و ۲ عقد نامه باید هر دو را ذکر کند؟
با سلام ووقت بخیر یک سال پیش زوج از زوجه به دلیل تدلیس در معرفی دین دعوی فسخ نکاح نمود که در دادگاه بدوی و تجدید نظر خواسته زوج رد شد و هم اکنون پرونده در دیوان عالی کشور در حال بررسی می باشد، در همین حین زوجه دادخواست طلاق را به علت عدم پرداخت نفقه مطرح کرده است و همچنین اشاره به توهینها و بی احترامی های زوج نسبت به زوجه مبنی بر کافر بودن و اعتقادات مذهبی نموده است، و البته زوج نفقه بسته شده اجراییه را پرداخت کرد که حق طلاق را سلب کند آیا زوجه می تواند به استناد رای دیوان عالی کشور از عسر و حرج استفاده کند ولی فکر کنم قاضی محترم در صورت جلسه این بند۲ را ذکر نکرد و فقط به فسخ نکاح اشاره کرد و رای پرونده را موکول به رای دیوان نمود، آیا من مجدد می توانم بند ۲ را پر رنگ تر جلوه دهم؟
بر اساس نظر وکلا، زوجه برای پیشبرد دادخواست طلاق باید بتواند وضعیت عسر و حرج خود را در دادگاه اثبات کند.
این قاعده کلی است و نحوه پذیرش دلایل شما به مدارکی که برای اثبات عسر و حرج ارائه میدهید بستگی دارد.
