استناد همزمان به اقرار و انکار متهم در رأی کیفری چه حکمی دارد؟
در پروندهای کیفری، در لایحه دفاعیه بهصراحت حضورم را در زمان درگیری انکار کردم. برای اثبات این موضوع به شهود و فیلم دوربین مداربستهای که نشان میداد شاکی به همراه برادرانش به جلوی منزلم هجوم آوردهاند استناد کردم، اما قاضی به هیچکدام از این دو دلیل رسیدگی نکرد و رأی به دیه و حبس صادر کرد. در متن رأی آمده است که «اقرار متهم به اصل وقوع درگیری در قالب ارسال لایحه دفاعیه» و در عین حال «انکار و اظهارات بلاوجه وی» هر دو مبنای محکومیت قرار گرفتهاند. آیا استناد همزمان به اقرار و انکار در یک رأی، تناقض فاحش محسوب میشود و قابل اعتراض است؟