آیا می توان اصالت یک قولنامه را در یک پروسه غیر از طرح شکایت اثبات کرد؟
سلام و عرض ادب و احترام.
طی یک شکایت قضایی باموضوع « فروش مال غیر» به عنوان مطلع در پرونده ای معرفی شدم. شخص شاکی بنده را به عنوان مطلع معرفی کرده بود منتها اینجانب حقیقت را بیان کردم و اظهارات ایشان را کذب دانستم.
سپس در همان پرونده، شاکی بخاطر ناراحتی و لجبازی از اظهارات بنده، مدعی جعل قولنامه ای شد که در رابطه با همان زمین بود منتها ایشان نه به عنوان خریدار و فروشنده و نه به عنوان شاهد، هیچ سمتی در قول نامه نداشت.
متاسفانه بازپرس علیرغم تذکرات فراوان کتبی و شفاهی، از موضوع اصلی تحت عنوان فروش مال غیر خروج کرد و قولنامه را به کارشناسی داد. کارشناس هم امضاهای شهود که در قید حیات نیستند را مطابقت ندانست و در مورد فروشنده نوشته بود امضای ایشان علیرغم اقرار به فروش، مطابقت ندارد...
چون نقش بنده در آن پرونده به عنوان مطلع معرفی شده بود حق اعتراض نداشتم. متهمان هم خروج از موضوعیت پرونده برایشان اهمیت نداشت و به نظر کارشناسی اعتراض نکردند.
نهایتا برای آن پرونده منع تعقیب صادر شد و پرونده بایگانی شد.
منتها ناراحتی و نگرانی بنده بابت این اجحافی است که در حق قولنامه بنده که ربطی به شاکی نداشت صورت گرفته.
چون در آن پرونده، نقش مطلع بودم حق اعتراض به نظر کارشناسی نداشتم.
سوال اینجانب این است آیا می توان برای اصالت امضاهای قولنامه، ادعای بررسی کرد؟ هرچند بین اینجانب به عنوان خریدار و شخص فروشنده در قولنامه، هیچ اختلافی وجود ندارد و همکاری دو طرفه نهایتا منجر به اخذ سند محضری شده است اما از نظر اخلاقی می خواهم به اجحافی که به قولنامه صورت گرفته بپردازم و اصالت امضاهای شهود که در قید حیات نیستند را از طریق مقایسه با امضای مسلم صدور آن ها در گذشته توسط ضابطین رسمی که حتی یک فرد عادی با نگاه سطحی هم پی به تشابه آن ها می برد ثابت کنم.
این مسئله صرفا از نظر اخلاقی برایم اهمیت دارد.
