آیا شهادت بر امر وجودی در دیه و ضرب و جرح معتبر است؟
مطابق با قانون قضایی و کیفری، شهادت بر امر عدمی (یعنی نبودن یک چیز یا عدم وقوع یک اتفاق) بهطور کلی در دادسرا و در دادگاه کیفری ۲ دادگستری قابل استماع نیست و از نظر قانونی معتبر شناخته نمیشود و شهادت باید بر امر وجودی باشد تا بتواند در مراجع قضایی مورد استناد قرار بگیرد. شاکی دو شهود دارد که به ضرب و جرح عمدی توسط مشتکیعنه شهادت میدهند. در این صورت، دادسرا و دادگاه کیفری ۲ نبایستی از مشتکیعنه دو شهود را قبول کنند که به عدم ضرب و جرح عمدی شاکی شهادت میدهند چون شهادت بر امر عدمی است. برای اینکه تعارض ادله صورت نگیرد.
اگر بابت ضرب و جرح عمدی شاکی شکایت کند و اگر فیلم تصویری مربوط به روز درگیری وجود نداشته باشد و گزارش تحقیقات محلی نیز راه به جایی نبرد و گزارش ضابط قضایی پلیس ۱۱۰ به عنوان مدرک نیز قابل استناد نباشد و مشتکیعنه به درگیری و ضرب و جرح عمدی اقرار نکند و قرائن و اماراتی که موجب ظن قوی قاضی و منجر به وجود لوث هم نباشد، اگر شاکی گواهی پزشکی قانونی داشته باشد و دو نفر شهود به دادسرا ببرد و شهادت بدهند که مشتکیعنه ایشان را مورد ضرب و جرح عمدی قرار داده است و شاکی نیز درخواست اتیان سوگند کند، اما اگر مشتکیعنه نیز دو نفر شهود به دادسرا ببرد و شهادت بدهند که شاکی را مورد ضرب و جرح عمدی قرار نداده است، با عنایت به مادتین ۱۹۹ و ۲۰۹ قانون مجازات اسلامی که در مقابل ماده ۳۱۷ قانون مجازات اسلامی قرار دارند، ابتدا دادسرا قرار جلب به دادرسی صادر میکند یا قرار منع تعقیب؟ و آیا دادگاه کیفری ۲ مشتکیعنه را محکوم میکند و رای به نفع شاکی (دیه) صادر میکند یا خیر؟
