آیا با اقرار ضمنی مشتکیعنه، دیه اثبات میشود؟
ماده ۳۱۷ قانون مجازات اسلامی مقرر میدارد:
در صورت حصول لوث، نخست از مشتکیعنه، مطالبه دلیل بر نفی اتهام میشود. اگر دلیلی ارائه شود، نوبت به قسامه شاکی نمیرسد و مشتکیعنه تبرئه میگردد.
در غیر این صورت با ثبوت لوث، شاکی میتواند اقامه قسامه کند یا از مشتکیعنه درخواست قسامه نماید.
توضیح اینکه اگر مشتکیعنه در دادسرا و دادگاه کیفری ۲ اقرار صریح به درگیری با شاکی را کند رای دادنامه براساس اعتراف و اقرار مشتکیعنه به درگیری با شاکی صادر خواهد شد چون در ضرب و جرح عمدی اصل بر قبول درگیری است.
اما اگر مشتکیعنه در دادسرا اقرار ضمنی و یا جزئی به درگیری با شاکی کند ولی منکر ضرب و جرح شاکی شود، این اقرار ضمنی و با وجود گواهی پزشکی قانونی شاکی قرینه و اماره قضایی قوی است که موجب ظن قوی قاضی و منجر به وجود لوث میشود. دادسرا در این حالت برای مشتکیعنه قرار جلب به دادرسی صادر خواهد کرد و در دادگاه کیفری ۲ با ثبوت لوث اگر شاکی دو نفر شهود بیاورد و شهود شهادت بدهند که مشتکیعنه شاکی را مورد ضرب و جرح عمدی قرار داده است دادگاه کیفری ۲ رای به محکومیت و دیه شاکی را صادر خواهد کرد.
اما اگر شاکی شهودی نیاورد و مشتکیعنه دو نفر شهود بیاورد و شهود شهادت بدهند که مشتکیعنه با شاکی درگیر نشده و شاکی را مورد ضرب و جرح عمدی قرار نداده است در این حالت دادگاه کیفری ۲ نبایستی از مشتکیعنه دلیل بر نفی اتهام را قبول کنند چون مشتکیعنه اقرار ضمنی و یا اقرار جزئی به درگیری با شاکی کرده است و اصل درگیری را تلویحا قبول کرده است و دادگاه کیفری ۲ نبایستی از مشتکیعنه شهود را قبول کنند. مطابق با اصول حقوقی و فقهی و قانونی شهادت بر امر عدمی قابل استماع نیست و غیر از این باشد حق شاکی اجحاف و تضییع خواهد شد؟
