آیا اقرار ضمنی و شهادت شهود برای اثبات توهین کافی است؟
متهم و همسرش در تحقیقات دادسرا با ادای سوگند شهادت دادند. پرونده به دادیاری ارجاع شد و متهم احضار شد. او تماس تلفنی و توهین و فحاشی را کاملاً انکار کرد. قرار منع تعقیب در شعبه اول دادیاری صادر شد، شکات اعتراض کردند و شعبه کیفری ۲ این قرار را نقض کرد؛ این رأی قطعی است. متهم مجدداً احضار شد و در آخرین دفاعیات خود بار دیگر توهین را انکار کرد. اکنون پرینت رسمی تماس تلفنی موجود است که ارتباط تلفنی را اثبات میکند.
در پروندهای دیگر که شاکی آن برادر شکات فعلی بوده، متهم به او الفاظ رکیک و توهینآمیز جنسی نسبت به خواهر و مادرش گفته است. در جلسه رسیدگی در شورای حل اختلاف، متهم شفاهاً به خطای خود اقرار کرده و در ذیل صورتمجلس رسمی شورا با دستخط خود متعهد شده از این پس با شاکی کاری نداشته باشد و از او عذرخواهی کتبی کند. شکات این تعهدنامه را اقرار ضمنی متهم به رفتار مجرمانهاش میدانند. آن پرونده در شورا مختومه شده است.
خواهران شاکی که توهین اگرچه خطاب به برادرشان بوده، معتقدند شخصیت و آبروی خودشان نیز هدف قرار گرفته و شکایت کردهاند. آنها به پرینت تماس، تعهدنامه بهعنوان اقرار ضمنی، و اظهارات شاهدان عینی (برادر شکات و همسر او که الفاظ رکیک را مستقیماً شنیدهاند) استناد میکنند. آیا این مدارک برای محکومیت متهم به اتهام توهین کافی است؟
مدارک شما از جمله اقرار ضمنی، پرینت تماس و شهادت شهود میتوانند به عنوان اماره قضایی موجب حصول علم قاضی شوند، اما به تنهایی قطعیت ندارند و نظر نهایی به تشخیص دادگاه بستگی دارد.
این یک رویکرد کلی درباره ادله اثبات است، اما پذیرش آن در پرونده شما به تفکیک محتوای توهین و نوع انتساب آن به اشخاص ارتباط دارد.
