لطفا اتصال اینترنت خود را بررسی کنید.
وبلاگ بنیاد وکلا
۲۴ بازدید ۰ دیدگاه

ضبط فیلم و صدا راهی برای اثبات ادعا؟

ضبط فیلم و صدا راهی برای اثبات ادعا؟

تلفن‌های همراه جدید امکان ضبط مکالمات تلفنی را سهل کرده‌اند و همین امر باعث شده تا مردم بیشتر صدای یکدیگر را ضبط و از آن به‌عنوان تهدید استفاده کنند یا به قول خودشان در دادگاه سند و مدرکی برای اثبات حرف‌شان باشد.

مردم بسیاری هستند که در زمان برخورد با یک مشکل حقوقی سعی می‌کنند صدای شخصی که از او شاکی است را ضبط کنند یا به اصطلاح از وی اعتراف بگیرند. این کار بیشتر زمانی که شخصی طلبکار است، رخ می‌دهد.

به‌عنوان مثال شخصی که به کسی بدهکار است و طلبکار هم هیچ رسید و سندی برای اثبات طلبش ندارد، سعی می‌کند در یک مکالمه تلفنی اقرار بدهکار را مبنی بر پولی که بدهکار است، ضبط کند.

البته موارد دیگری هم وجود دارد که دلیل برای ضبط صدا یا فیلم افراد می‌شود. اما همیشه در این موارد چند سوال مطرح بوده است؛ یکی این‌که آیا صدا و فیلم ضبط‌شده به‌عنوان دلیل در محاکم کیفری و حقوقی قابل استناد است؟

معمولا در محاکم دادگستری مبحث استفاده از صوت و تصویر و استناد به آن مورد قبول نیست و قانون‌گذار به‌عنوان دلیل به چنین مواردی توجه نکرده است. اما عده‌ای معتقدند از این موارد باز هم به‌عنوان اماره می‌توان استفاده کرد و اگر این فیلم یا صدا اصالت داشته باشد، می‌تواند مورد توجه دادگاه قرار گیرد.

صدای ضبط شده در دادگاه کیفری

به یکی از نکات قانونی که باید به آن توجه داشت این است که استفاده از صدای ضبط شده در جلسات دادگاه دلیل محسوب نمی‌شود.

اما این موضوع به معنای از اعتبار ساقط شدن صدای ضبط شده در دادگاه نیست، زیرا برخی قضات و حقوقدانان صدای ضبط شده از شخص مرتبط در یک پرونده کیفری را صرفا دلیلی برای اثبات اتهام رخ داده یا تبرئه متهم می‌دانند.

اگر به جز نوار ضبط شده، مدارک محکمه‌پسند یا دلیل شرعی و قانونی برای انتساب یک جرم به شخص وجود داشته باشد، این نوار ضبط شده می‌تواند در کنار آن دلایل محکمه پسند به قاضی کمک کند.

علاوه بر این موارد اگر صدایی که به شخص نسبت داده شده، انکار یا تکذیب شود و نتوان پس از انکار انتساب و صدا را به فرد ثابت کرد این صدای ضبط شده از درجه اعتبار حتی با عنوان اماره و قرینه ساقط می‌شود.

ضبط صدا چه موقع برای دادگاه دلیل معتبری است؟

زمانی که اراده آزاد برای اقرار به جرمی وجود نداشته باشد، نمی‌توان آنچه از طریق استماع نوارهای ضبط صوت و مکالمات تلفنی به دست می‌آید را معتبر دانست.

تعدادی از استادان حقوق معتقدند که قضات هنگام قبول نتایج به دست آمده به این مطلب تصریح کرده‌اند که اگر متهم اظهارات قبلی خود را تأیید کرده و گفته‌های وی از نظر قانون مورد قبول باشد، می‌توان آنها را پذیرفت.

به عنوان مثال، متهم اقرار کند که “هر آنچه را در ضبط صوت یا مکالمات تلفنی گفته‌ام، تأیید می‌کنم.” ‌

اما به نظر می‌رسد این مورد نمی‌تواند ملاک صحت و درستی اتهام باشد و متهم باید در محضر قاضی و در زمان دادرسی پس از تفهیم اتهام و ارائه دلایل مستند از سوی قاضی به جرم خود اعتراف کند؛ زیرا اراده آزاد فقط به این معنا نیست که شخص بدون اجبار سخنانی را بیان کند.

اگر متهم در مراوده‌های خصوصی خود سخنانی گفته باشد که در جلسه دادرسی از بیان دوباره آنها خودداری کند، این سخنان را نمی‌توان دلیل اثبات جرم دانست.

اقرار زمانی دارای آثار قانونی است که متهم با اطلاع از اتهام خود طی دادرسی و نزد قاضی و با رعایت همه جوانب و بررسی آنها به جرم خود اعتراف کند.

ثبت دیدگاه

جهت ثبت دیدگاه خود ابتدا باید وارد حساب کاربری خود شوید:

ورود ثبت‌نام
دیدگاه‌ها

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.